insan ait olduğu yerde olunca fırtınası diniyor

seninle güzel günlere dilek dilenmez, güzel günler için savaşılır..

izmir hiç bu kadar soğuk olmamıştı

bugün iş yerinde gözü enfeksiyon kapmış gözleri kör olmak üzere bir yavru kedi gördüm temiz bir islak peçeteyle gözlerinden akan sıvıyı temizledim ordan sözde insan olan bir yaratık mahlukatı gelip o kedi hastalıklıdır dedi. pis o dedi. yemin ederim onun dilini kesip bir tarafına sokardım ama tuttum kendimi gözlerim kızardı sinirden bugün bir kez daha insanların merhametini ve vicdanını sorguladım

ne biçim gece

sen, kötü bir şey olmaması için iyi şeylerden bile kaçıyorsun.

mutlu olduğun, huzurlu olduğun, cocuk olduğun, geceleri rahatça uyuduğun zamanları hatırla. renkleri hatırla. o ilk gülüşü, ilk hediyeyi hatırla. güneşin o altın tonunu hatırla. gökyüzünün o masmavi tonunu hatırla. yaz akşamlarını, kışın sokak lambasından süzülen lapa lapa yağan karları hatırla. ve şimdiyi düşün.

şu an ve her zaman senin olmak istiyorum..

böylesine güzel bir gökyüzünün altında, bu kadar kötü insan nasıl yaşayabiliyordu?

sen seversin diye..

sen istemiyorsan yapmam..

senden önemli değil..

konuşup halledelim..

sana yemek yaptım..

beraber gidelim mi..

seni göresim geldi..

uyuyalım mı..

bugün de seni sanki son gecemmiş gibi seveceğim

bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. sanki içimde derin bir hiçlik var.

gözlerinin ışığında ilerliyoruz…

sende bir şey var. öyle bir şey ki işte bütün endişelerim senin yanında mahvoluyor. ruhuma bir şifa, bir sükûn geliyor…