Get all 62 PMGJazz releases available on Bandcamp and save 45%.
Includes unlimited streaming via the free Bandcamp app, plus high-quality downloads of Mincminc, Kápolnásnyék, Sunday Connection, Entropy, Inward, Addāt Fōyya, Raspeani Valandovčani, Urgent, and 54 more.
1. |
Пресечен кабел
04:23
|
|||
|
1. Пресечен Кабел
ти пренесе ли некој
оти те барав и не те најдов
и сега самата дебилно се кријам
од телефонската слушалка,
не дишам и глумам умрена
пред тоа црно уво што сака
да ме одведе далеку
во сегашноста
со невидлив кабел
протегнат низ неколку
минати
несвршени
времиња
ти се пожали ли некој
дека не те наоѓам
па затоа никој мене
не ме добива
должна сум
да сочувам еднаквост
во занаетот
во чистиот инает кон инаетот
и ако ти го пресече кабелот
зошто пак јас да бидам
повторно најдена?
ако тебе ти успеа да си ничиј,
оти јас помалку
да прифатам?
некој ти спомна ли
дека времето мина,
и сѐ што беше ти
сум сега подобро јас?
јас ја имам слободата
да се сопнувам
на глави со твоите црти,
грла со твоите ноти,
но безмерно утнати очи
од очите мора да дува ветар,
да се питоми ко мокра земја
и непрозрачни ко длабока есен,
да влечат во утроба сѐ
а да ме светлат само мене.
сеќавањата чијшто единствен темничар
сум јас
коваат заговор,
бараат право на заборав,
бараат да се отпараат
и да ја расцепат државата
чијшто единствен жител
сум јас.
ти одамна ја премина границата,
предвреме и со неисправна документација,
целиот облечен
во ветар
|
||||
2. |
Транзиција
04:06
|
|||
|
2. Транзиција
надесно Вардар,
налево пруга,
насреде кревет,
во него стуткано моето време.
не го местам.
нередот мерак ми е.
инатот се раѓа во домот.
домот е полн телевизори,
во кои живеат вести и водители
со препарирана дикција,
во натпревар кој почесто може
да каже: транзиција
слушам отскок на топка, пржење
и политички дебати на софра,
како што е редот,
додека еден испран чаршаф се опира во едночаршафска револуција
против телото на комшиката,
а татко ми со чекан
мава по оградата
и таа офка како на
заболекарска столица
сите баби на светот
седат на ѕитчето,
ѕитчето се рони под нивните каења,
а мртвите им набрекнале
на челата,
гледаат во нашите
полиестерни фустанчиња
и судат со умешност и сласт
пецка сонцето на транзиција,
пецка сонцето под кожата,
има звук на прашина
која протестира пред каменолом,
клетките го носат зракот длабоко
од каде до денес извира споменот,
пецка сонцето на деновите
на транзиција
мижам и мислам:
да бев растение,
ќе јадев хлорофил
со вкус на слобода
инатот се раѓа дома.
дома е надесно Вардар,
налево пруга,
насреде кревет.
сите три стојат,
ама достојни не се.
опколена сум со движење,
а седам и го туткам времето
пржење, транзиција, топка,
баби, сонце, чекан,
пржење, транзиција, топка
да бев фрижидер,
ќе запловев по реката,
ќе се отарасев од притисокот
да брчам и служам
да бев 'рѓава пруга,
немаше да сум свесна оти боли
кога грбот ми го струга
транзиција
ама сум само моето време,
стуткано во купче на кревет
што не лета,
што не расне со мене,
што без приговор ме прима назад,
како мајка задолжена
да крепи болно дете,
додека да мине
транзиција,
а ќе помине, еве го крајот,
доаѓа со товарниот,
т р а н з и ц и ј а
колку стоење во место
може да собере во
збор на поминување?
очигледно бескрајно,
како гости кои дрдорат на заминување
инатот се учи дома.
дома сака да бидеш
огнена стрелка кон иднината,
но штом излезеш од порта,
се вплеткуваш во мрежа на пајак
кој ти говори
со препарирана дикција:
ќе мине, ти само не претај,
ќе мине, ова е само транзиција
|
||||
3. |
Конци
02:08
|
|||
|
3. Конци
заминав што подалеку од
мојата кутија
заминав да ве преболам,
како парчиња стакло
од рана да ве извадам и
на земја по ред и почест
да ве положам,
оти секој милиметар од моето свое
со вашите бедни времиња е споен,
дури и во паузата меѓу погледите
заминав за утре да можам
пак да ве љубам.
барам еден кројач
што ќе знаел како да ги олабави
моите стегнати конци,
оти јас, неискусна,
пробав угоре да ги влечам
и околу вратот ми се насобраа
како милион слепи раце упорни,
и воздух снемав,
од воздух се исцедив!
да ги отплете прстите
залепени на мојата кожа,
и да ги одвои едни в други вткајаните
црвени од црни платна
за да ја најде белата
надвладеана од метеж
и шара
и ќе го барам,
колку било,
колку треба,
оти јас време имам,
а празно место веќе не.
|
||||
4. |
Arctic Fire
02:11
|
|||
|
4. Arctic Fire
you shouldn’t have been
so curious
and sure of yourself
so luxurious
in your generous ways
you shouldn’t have been
a fan before you met me
so kind before I even let you
leave sticky fingers
all over my rental wings
you shouldn’t have been
so inviting and serene
the greenest field
atop the loneliest hill
your sparkling wounds
absorbing me within
you shouldn’t have been
so keen, so brave and bold
letting me rest
in your little treasure chest
tucking me in your source code
I have no restraint
so I broke your ivory home
wiggled my tail
uncovering uncomfortable bones
you shouldn’t have sworn
to see the light in me
and increase it tenfold
before discovering
it was something
you couldn’t control
you should never have been
so trusting,
you should’ve hid
and never let me meet
your derelict train
longing to flow
yet ever standing still
refusing to go
I rained down mercilessly
and watched it corrode
reclaimed by nature
devoured by hope
you were arctic cold
so I set your mind on fire
you starved your soul
so I set your mind on fire
I do apologize for it all.
'twas my pleasure, anytime.
|
||||
5. |
Таен сојуз
07:20
|
|||
|
5. Таен Сојуз
сакам да те допрам
но имам дланки полни
корења,
и ништо
не чувствувам
*
крај тебе сакам да сум населена,
но ти си троскот.
го налегнувам класјето со раката,
ти правам место.
налето, полето знае да се протега,
да потпукнува и шумоли небаре каснато,
како да е едно тело
кое шишти со живот.
*
еден крај друг
во две јадри планини израснавме.
иако веќе нема да се допреме,
видикот ни е бесценет
врвот сум си,
мека магла полека се бистри.
и пак не можам цела да се видам
како што отаде ме гледаш ти
*
морето има вкус
на растопени бродови.
*
колку и да се приближиме,
меѓу нас има пречка
со боја на кожа,
има уши кои слушаат она
што одлучиле да го чујат,
има две кутии од коска
и во нив две смешни ткива
што постојано зујат
со љубов и предрасуда
*
го вовлекувам длабоко чадот
во кој горат
последните љубезности.
*
морето има вкус
на растопени бродови.
*
читаме искината книга.
нашиот таен сојуз
се одмотува
длабоко во телата.
поезијата сама се пишува.
*
гледам низ дупките во реката.
секоја празнина разговара со полнотија,
секој извор се влева во провалија,
секој понор восхитено избива,
секој агол раѓа линија,
секој сјај малку потаму потемнува,
секој крај се тегне во насмевка,
низ дупките во мене гледа реката.
ми вели:
кога луѓето се горки,
не бери ги предвреме.
остави ги уште малку на гранката
*
со кутија алат ти шетам по ум,
наоѓам исправна инсталација.
ти слегувам во срце
(клучот е под саксија):
тука нешто искри, друго чкрипи, трето протекува
таман почнувам со крпење,
а ти подисплашено ме прашуваш:
што ако го расипеш уште повеќе?
а јас подисплашено те прашувам:
што ако го поправам, па ме затвориш овде?
оти, ти лесно се расипуваш,
ама јас имам и друга работа
*
сонувам како летам на коњ
над триумфална капија.
нагоре како строга стрела,
пробивам низ седум неба
и тогаш ми текнува:
немам дозвола да летам,
целиот град ме гледа,
овој коњ нема крилја,
и, впрочем,
јас коњ не ни имам
сонувам паника сонувам
паника сонувам
*
се плаши светот, се плашам и јас
се мршти светот, се мрштам и јас
се клешти светот, се клештам и јас
се крши светот, се кршам и јас
"маме му ебам, невозможно е да се сменам"
- се теши светот, се тешам и јас
|
||||
6. |
Бестежина
03:35
|
|||
|
6. Бестежина
не запирај го светот
веќе се симнав.
долго пред огледало вежбав
бесшумност
бестежина
за да не ја нарушам ротацијата
околу твојата ѕвездена догма.
сепак, цел еден свет превезуваш
згрбавен под куфери тага
не празни го океанот
веќе испарив во состојба другa
без никаква болка.
ти оставив фотографија
од животот како продолжува,
трње расне низ молкот
не собирај ги ветриштата
во пластични шишиња
со погрешни капачиња
надевајќи се да ме соединиш
прашинка по прашинка.
веќе те издишав
и олеснав,
одлетав во тропосферата
и не барај ме во мракот.
излези со едно око
во моето тиркизно јаве
и раскини му на градот
со пресечен грклан.
собери сѐ што имаш
во капка пот под долната усна
и издиши диво
небаре ова ни е
последната песна
од далечината тропка, ѕвони
нервозен олук
сред пустошот на мојата земја.
таму мајките ги кријат сликите
од одлетаните деца
|
||||
7. |
Artificial Things
02:45
|
|||
|
7. Artificial Things
on rainy days
new maps unfold
you slip ever further away
your singular scent is lost
as nature recaptures the roads
and all logistics between our souls
I’m starting to think
I like artificial things more
*
I am a stranger to the world
and the world is blown to pieces
I scream at those who came before
but they would rather not witness
the aftermath of their weakness
I say what I never told
and it joins the world
gets torn
and blown
to pieces
*
it’s our turn
to become the people who talk
about men this and women that
as children grow fast
like willow trees
staring at us in disbelief
we starve the freaks deep inside
turn meek against war crimes
sip wine and whine and pass the time
decorating our useless views on life
the Resistance has died.
it’s godawful and somehow just right
that comfortable existence
comes at a price
*
some of us carry the ineffable
like others carry children
like others carry scars
like others carry gods.
books cannot be written
songs will not be sung
about the days we spent impossibly
empty and vivid
fulfilled
and undone.
|
||||
8. |
Ентропија
04:32
|
|||
|
8. Ентропија
светот кој некогаш го сакав
се дроби во молекули и атоми,
се двои на електрони, неутрони, неутрини, сè полуди и поситни, саможиви импулси, информации, пречки и шумови.
во вртоглав вител на ентропија,
надвор од локалната економија,
надвор од регионалната администрација,
националната гордост и селективната историја,
надвор од полето на гравитација,
галаксијата се излева
далеку од моја јурисдикција
кога првпат заминав од дома,
жетвата на ‘рж се собра околу мене како прегратка за збогум,
но полето веќе не ме познава
животот престанав сериозно да го сфаќам дури откако го изгубив, откако ми се стркала од раце
како скината кеса со домат
и замина од мене да одмори
скитав долго по сонливи релјефи
без очите да ми сретнат на себе слични бунари:
пресушени и порозни,
бесполезни
скршениот ум мора да се преќути.
вие сте моето огледало,
а во него гледам само
шумски пожари
и долго чекав некој да ме ослободи
од оваа провидна кутија низ која гледам како сините неба се топат во сина вода, но синилото не можам да го допрам, мојата палета е монохрона
а мојот доктор е млад.
има испотен мев,
скапана кожа и скапа кола.
тој бавно одмавнува со главата додека ја впива мојата историја, како да било чија историја
може воопшто да биде сместена
меѓу две капки пот на една млада ќелавица
моите дланки се кршат под тежината на неговите наоди и мислења.
јас не смеам да зафаќам
премногу простор и премногу време,
светот е на силните, сетилните, пробивните, оние кои гризаат
и грабаат насекаде,
пластичните но пловидните
и нека го задржат.
ги гасам очите од струја
и долго патувам кон водата.
вечерва има опоен мирис
на нагли времиња
и зовриена кајсија.
на брегот, поет фаќа риба,
ѝ шепнува збор и љубезно ја враќа назад.
застанувам.
пред мене:
илјадници годишни времиња се вивнуваат и пеплосуваат,
полињата со ‘рж сонуваат
и во сон умираат,
и крајот на природата наближува
со мрмор на шумлива таблета
потопена во сонце без сенка.
во принцип,
сè повеќе поети има на брегот
а сè помалку зборогладни риби,
иако меѓу нив светот
се дроби во молекули и атоми, исти, се двои на електрони, неутрони, неутрини, сè полуди и поситни, саможиви импулси, информации, пречки и шумови.
во вртоглав вител на ентропија
галаксијата се излева
надвор од точката каде
мојата историја се пресекува со сечија
|
||||
9. |
Петрихор
03:18
|
|||
10. |
Tree of Time
02:56
|
|||
|
10. Tree of Time
you interrupted my whiskey night
with a catcall, mellow
and light.
it might rain.
still, I put my best dress on and ran
shoeless and hair uncombed
until I found you
under the tree
right where I left you
chatting up a bee
calm
as fuck
calm
as a duck
reunited with his mother
after a great flood
or a farmer soothed by rain
after a heavy drought.
I slowly rub a finger
against your corroded lung.
as you comb through my hairs
I am an endangered bear
in your glass hands.
as you whisper through the winds
I lay my broken back
upon your long-gone limbs.
see, our tree didn’t have to do a thing
spring came back to it herself
look at it, it only stands still
and birds return
as if bound by a spell.
my hands are still weak
from this never-ending war
but I already have everything
you ever owned
so what have you to give
today
ghost of a past alive?
under the tree
you are sitting now
calm
as a shoelace finally found
and then extend your branches
to encase me
and squeeze me to breathe
and then I breathe
and then I breathe
and I’ve never felt so free
I don’t need my whiskey no more
I am calm
as fuck
calm
as a strain of ivy
waking up under the sun
for the very first time.
rain came.
|
||||
11. |
Кибрит
03:04
|
|||
|
11. Кибрит
се будиме со болки во грбот
и вкочанети рамена,
стиснати вилици
и дланки во тупаници,
позајмени ставови
и неасфалтирани одлуки
се будиме со изабени дробови,
непроодни темпераменти,
и непрецизни натални карти,
и сите отпадни води
завршуваат во грлата
на нашите пророци
ја скршив и последната
чаша за вино.
мојот дом ме одбива ко непријателско тело,
воспалено црево;
бездомничам
надвор во смогот.
ко стопено огледало,
насекаде зјаам и зјапам,
течам и капам,
и веќе не водам дневник.
меѓу мене и мене
сè е кажано
зачекорувам во градот
со две нозе одземени,
во дропки преполовени:
се инатат: лева и десна,
лева и бездна.
смеата сè уште ѕвони,
но нашите феромони имаат вкус
на тешки метали и панични напади
јас бев ќибрит
што опожаруваше
истрошени светови.
јас сум ќибрит
натопен од чешма
која неуморно капе.
и кој знае дали
некогаш повторно
наполно ќе се исушам?
и кој би знаел дали
некогаш повторно
ќе ти ја запалам цигарата, Свету.
и никој не би знаел дали
некогаш повторно
со пламени јазици
ќе ја излижам твојата болка
јас би сѐ да продадам:
песнава и мачорот и стравот,
и сите ретки портрети
на траума и радост,
ама не можам да ставам цена
на една полуизедена младост
се будам со болки во грбот
и вкочанети рамена
стиснати вилици
и дланки во тупаници,
додека пролетта се бори за вселенски правдини
во моите темелно
дезифинцирани
градни комори
ми се газат тревници
ми се вреска виолетово
ми се бега
и ми се враќа
ми се бега
и ми се враќа
и затоа останувам.
и живеам во неотсвиреното
|
||||
PMGJazz Skopje, Macedonia
PMGJazz.. let's say:
fresh, authentic Jazz suburbia you need to visit for an unexpected quality.
We unearth unreal
talent and offer it to your intelligent ears.
Jazz
World
Contemporary
Uncharted
We concert every release, we dynamic, we hungry.
+
Kraj Vardarot Jazz
Annual festival
Skopje
North Macedonia
pmgrecordings.com
... more
If you like Entropy, you may also like:
Story of Another Soul
by Huda Fadlelmawla with Reuben Lewis
Multi-instrumentalist Mavondo backs Australian Poetry Slam Champion Fadlelmawla across seven uplifting, partially improvised jazz poems.
go to album
Cereal Music
by William Parker & Ellen Christi
featured on Bandcamp Radio Jul 23, 2024
go to album
Circle of Madness
by Janek van Laak
Drummer, composer, and producer Janek van Laak creates free and flowing jazz that highlights bold vocals and instrumentation.
go to album
Constitution
by Asher Gamedze & The Black Lungs
featured on Bandcamp Radio Aug 6, 2024
go to album
Open The Gates
by Irreversible Entanglements
featured on Bandcamp Radio Aug 31, 2021
go to album
featured on Bandcamp Radio Mar 16, 2021
go to album
Homeless/Global
by Irreversible Entanglements
The sprawling new single from Irreversible Entanglements continues their combination of roiling free jazz and potent spoken word.
go to album
