What do you think?
Rate this book
Η σονάτα της Άνοιξης
Δυο αλλόκοτα πτώματα κάνουν την εμφάνιση τους στο κέντρο των Ιωαννίνων.
Ένα οργιώδες καλλιτεχνικό παραλήρημα έχει ξεκινήσει και η Μιχαέλα Θεοδότου, καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση μαζί με τους συναδέλφους της. Θα έρθει, όμως, αντιμέτωπη με εμπόδια και προκλήσεις. Ποια η σχέση του Σαχτούρη και του Vivaldi με τον serial killer; Γιατί η ίδια έχει γίνει στόχος ενός κοινωνιοπαθή;
Τα πτώματα πληθαίνουν, τα ερωτήματα αυξάνονται, η ομίχλη καλύπτει τα πάντα και το αίμα πλημμυρίζει τα νερά της μαρτυρικής λίμνης. Δυο γαλανά μάτια την παρακολουθούν στενά και μια αποκάλυψη ανατρέπει όλη της τη ζωή. Ο θάνατος πλανάται σαν ανοιξιάτικο λουλούδι πάνω από την όμορφη πόλη της Ηπείρου. Θα καταφέρει άραγε η Μιχαέλα να βάλει φρένο στη δολοφονική μανία του αγνώστου ή θα γίνει και η ίδια θύμα;
Ένα οργιώδες καλλιτεχνικό παραλήρημα έχει ξεκινήσει και η Μιχαέλα Θεοδότου, καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση μαζί με τους συναδέλφους της. Θα έρθει, όμως, αντιμέτωπη με εμπόδια και προκλήσεις. Ποια η σχέση του Σαχτούρη και του Vivaldi με τον serial killer; Γιατί η ίδια έχει γίνει στόχος ενός κοινωνιοπαθή;
Τα πτώματα πληθαίνουν, τα ερωτήματα αυξάνονται, η ομίχλη καλύπτει τα πάντα και το αίμα πλημμυρίζει τα νερά της μαρτυρικής λίμνης. Δυο γαλανά μάτια την παρακολουθούν στενά και μια αποκάλυψη ανατρέπει όλη της τη ζωή. Ο θάνατος πλανάται σαν ανοιξιάτικο λουλούδι πάνω από την όμορφη πόλη της Ηπείρου. Θα καταφέρει άραγε η Μιχαέλα να βάλει φρένο στη δολοφονική μανία του αγνώστου ή θα γίνει και η ίδια θύμα;
Paperback
Published May 1, 2025
5 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
May 25, 2025
Ατμοσφαιρικό και προσεγμένο στις λεπτομέρειες. Ακρίβεια στο police procedural και στη διαδικασία profiling του δολοφόνου.
Ένας "καλλιτέχνης" δολοφονος που παίζει με το εύθραυστο μυαλό του διώκτη του. Η μήπως όχι και τόσο ευθραυστο;
Ένας "καλλιτέχνης" δολοφονος που παίζει με το εύθραυστο μυαλό του διώκτη του. Η μήπως όχι και τόσο ευθραυστο;
September 26, 2025
καλόγραμμένο με πολύ μυστήριο και ομίχλη Ιωαννίνων. φοβερή ανατροπή στην εξέλιξη του μυθιστορήματος που είναι πολύ βασικό για μένα σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα
September 30, 2025
Ξεκινώντας να γράφω για το βιβλίο, διαπίστωσα ότι θέλω να πάω λίγο πιο πίσω όσον αφορά την Ελένη. Η Ελένη Σίντου κατάγεται από τα Ιωάννινα και αυτό φαίνεται να έχει αντίκτυπο στη γραφή της, όχι τόσο ως τόπος αλλά περισσότερο ως ατμόσφαιρα. Νομίζω ότι όποιος έχει ζήσει την πόλη, έστω και περιστασιακά, μπορεί να την αναγνωρίσει στις σελίδες των βιβλίων της.
Πέραν αυτού, ως συγγραφέας δεν φοβάται να πειραματιστεί και να δοκιμαστεί σε νέα μονοπάτια. Ένα από τα πρώτα της μυθιστορήματα, ίσως και το πρώτο –ομολογώ πως δεν το έχω διαβάσει– ήταν το Αρλίν, τα δαιμόνια της φύσης, που εντάσσεται στο fantasy. Στη συνέχεια πέρασε στο spy fiction/πολιτικό θρίλερ με τα βιβλία Αδαμάντινα Τείχη και Αδαμάντινα Τείχη, Φιανκέτο για να καταλήξει σήμερα στη Σονάτα της Άνοιξης, ένα procedural crime fiction μυθιστόρημα, με έμφαση στο μυστηριώδες, στο ψυχολογικό βάθος αλλά και στην πόλη των Ιωαννίνων ως σκηνικό δράσης.
Μέσα από τις σελίδες της Σονάτας, η συγγραφέας καταφέρνει να συνδυάσει τη γοητεία του αστυνομικού μυθιστορήματος με μια έντονη καταβύθιση στον ψυχισμό των χαρακτήρων, αλλά και στην τοπιογραφία της πόλης. Ο αναγνώστης παρασύρεται σχεδόν αβίαστα στο κυνήγι της αλήθειας μαζί με την πρωταγωνίστρια, την αστυνόμο Μιχαέλα Θεοδότου, που αντιμετωπίζει τόσο εξωτερικούς εχθρούς όσο και τους δικούς της εσωτερικούς δαίμονες.
Η δύναμη του βιβλίου βρίσκεται κυρίως στην υποβλητική ατμόσφαιρα και στις ζωντανές περιγραφές: οι δρόμοι, η ομίχλη, τα πλακόστρωτα σοκάκια, τα όρια ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν – όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό που δεν είναι απλώς φόντο, αλλά ζωντανό κομμάτι της ιστορίας. Οι χαρακτήρες –ιδίως η Μιχαέλα– αποκτούν υπόσταση και βάθος· η απομόνωσή της, το στίγμα που κουβαλάει από το παρελθόν της, η προσπάθεια να μην μπλέξει τα προσωπικά με τα επαγγελματικά της – όλα αυτά την κάνουν πιο αληθοφανή και οικεία.
Από πλευράς σκηνοθεσίας, η Σίντου τα καταφέρνει εξαιρετικά: η πλοκή είναι γεμάτη ανατροπές και στιγμές έντασης που σε κρατούν σε εγρήγορση μέχρι την τελευταία σελίδα.
Αν θα σημείωνα κάτι μικρό –και καθαρά υποκειμενικό– είναι ότι, παρότι το βιβλίο ανήκει στην κατηγορία του procedural αστυνομικού μυθιστορήματος, δεν επιμένει τόσο πολύ στην αυστηρή αστυνομική διαδικασία· κάτι που προσωπικά μου έλειψε λίγο. Τα στάδια της έρευνας αφήνουν περισσότερο χώρο στην ατμόσφαιρα και στους χαρακτήρες, χωρίς όμως αυτό να μειώνει την απόλαυση· αντιθέτως, κάνει την αφήγηση πιο ζωντανή και ανθρώπινη.
Και εδώ έρχεται το “βήμα εμπρός” που βλέπω στη Σονάτα. Είναι ένα έργο που μοιάζει να συγκεφαλαιώνει εμπειρίες από τις προηγούμενες συγγραφικές της διαδρομές, αλλά σε πιο ώριμη μορφή. Έχει περισσότερη συνάφεια τόπου και μια αίσθηση… ποιότητας τοπίου, σε σχέση με έργα που απλώνονται σε πολλούς τόπους. Δίνει μεγαλύτερο βάρος στο ψυχολογικό βάθος και στην ενσυναίσθηση των χαρακτήρων. Επιχειρεί μια πιο σφιχτή πλοκή με ανατροπές και αγωνία. Και, παρότι δεν είναι το πιο στεγνό procedural, η επιλογή αυτή ταιριάζει στο ύφος γραφής που έχει επιλέξει, ένα στυλ που θέλει να ισορροπεί ανάμεσα στην ατμόσφαιρα και τη δράση.
Η Σονάτα της Άνοιξης είναι λοιπόν ένα δυνατό μυθιστόρημα που εναλλάσσει σασπένς, εσωτερική ένταση και πανέμορφα αστικά σκηνικά. Να το διαβάσετε βεβαίως!
https://vivliografika.blogspot.com/
Πέραν αυτού, ως συγγραφέας δεν φοβάται να πειραματιστεί και να δοκιμαστεί σε νέα μονοπάτια. Ένα από τα πρώτα της μυθιστορήματα, ίσως και το πρώτο –ομολογώ πως δεν το έχω διαβάσει– ήταν το Αρλίν, τα δαιμόνια της φύσης, που εντάσσεται στο fantasy. Στη συνέχεια πέρασε στο spy fiction/πολιτικό θρίλερ με τα βιβλία Αδαμάντινα Τείχη και Αδαμάντινα Τείχη, Φιανκέτο για να καταλήξει σήμερα στη Σονάτα της Άνοιξης, ένα procedural crime fiction μυθιστόρημα, με έμφαση στο μυστηριώδες, στο ψυχολογικό βάθος αλλά και στην πόλη των Ιωαννίνων ως σκηνικό δράσης.
Μέσα από τις σελίδες της Σονάτας, η συγγραφέας καταφέρνει να συνδυάσει τη γοητεία του αστυνομικού μυθιστορήματος με μια έντονη καταβύθιση στον ψυχισμό των χαρακτήρων, αλλά και στην τοπιογραφία της πόλης. Ο αναγνώστης παρασύρεται σχεδόν αβίαστα στο κυνήγι της αλήθειας μαζί με την πρωταγωνίστρια, την αστυνόμο Μιχαέλα Θεοδότου, που αντιμετωπίζει τόσο εξωτερικούς εχθρούς όσο και τους δικούς της εσωτερικούς δαίμονες.
Η δύναμη του βιβλίου βρίσκεται κυρίως στην υποβλητική ατμόσφαιρα και στις ζωντανές περιγραφές: οι δρόμοι, η ομίχλη, τα πλακόστρωτα σοκάκια, τα όρια ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν – όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό που δεν είναι απλώς φόντο, αλλά ζωντανό κομμάτι της ιστορίας. Οι χαρακτήρες –ιδίως η Μιχαέλα– αποκτούν υπόσταση και βάθος· η απομόνωσή της, το στίγμα που κουβαλάει από το παρελθόν της, η προσπάθεια να μην μπλέξει τα προσωπικά με τα επαγγελματικά της – όλα αυτά την κάνουν πιο αληθοφανή και οικεία.
Από πλευράς σκηνοθεσίας, η Σίντου τα καταφέρνει εξαιρετικά: η πλοκή είναι γεμάτη ανατροπές και στιγμές έντασης που σε κρατούν σε εγρήγορση μέχρι την τελευταία σελίδα.
Αν θα σημείωνα κάτι μικρό –και καθαρά υποκειμενικό– είναι ότι, παρότι το βιβλίο ανήκει στην κατηγορία του procedural αστυνομικού μυθιστορήματος, δεν επιμένει τόσο πολύ στην αυστηρή αστυνομική διαδικασία· κάτι που προσωπικά μου έλειψε λίγο. Τα στάδια της έρευνας αφήνουν περισσότερο χώρο στην ατμόσφαιρα και στους χαρακτήρες, χωρίς όμως αυτό να μειώνει την απόλαυση· αντιθέτως, κάνει την αφήγηση πιο ζωντανή και ανθρώπινη.
Και εδώ έρχεται το “βήμα εμπρός” που βλέπω στη Σονάτα. Είναι ένα έργο που μοιάζει να συγκεφαλαιώνει εμπειρίες από τις προηγούμενες συγγραφικές της διαδρομές, αλλά σε πιο ώριμη μορφή. Έχει περισσότερη συνάφεια τόπου και μια αίσθηση… ποιότητας τοπίου, σε σχέση με έργα που απλώνονται σε πολλούς τόπους. Δίνει μεγαλύτερο βάρος στο ψυχολογικό βάθος και στην ενσυναίσθηση των χαρακτήρων. Επιχειρεί μια πιο σφιχτή πλοκή με ανατροπές και αγωνία. Και, παρότι δεν είναι το πιο στεγνό procedural, η επιλογή αυτή ταιριάζει στο ύφος γραφής που έχει επιλέξει, ένα στυλ που θέλει να ισορροπεί ανάμεσα στην ατμόσφαιρα και τη δράση.
Η Σονάτα της Άνοιξης είναι λοιπόν ένα δυνατό μυθιστόρημα που εναλλάσσει σασπένς, εσωτερική ένταση και πανέμορφα αστικά σκηνικά. Να το διαβάσετε βεβαίως!
https://vivliografika.blogspot.com/
Read
May 29, 2025Ένα ξεχωριστό βιβλίο crime fiction, για πολλούς και διάφορους λόγους.
Αρχικά, μελετά πολλά ζητήματα του ίδιου του είδους και η πρωταγωνίστρια, με την έντονή της προσωπικότητα, ανακαλύπτει εκφάνσεις κρυφές της ανθρώπινης φύσης.
Το κοινωνικό σχόλιο βαθύ, ενώ ο γρίφος που χτίζεται κρατάει το ενδιαφέρον έως το τέλος.
Σημειωτέον πως οι αναφορές στην τέχνη είναι πολλές, ποικίλες και ευφυείς - και κάποιες προσωπικές αγαπημένες.
Παρά το μικρό του μέγεθος, το βιβλίο αυτό έχει πολλά να δώσει. Αξίζει να διαβαστεί!
Αρχικά, μελετά πολλά ζητήματα του ίδιου του είδους και η πρωταγωνίστρια, με την έντονή της προσωπικότητα, ανακαλύπτει εκφάνσεις κρυφές της ανθρώπινης φύσης.
Το κοινωνικό σχόλιο βαθύ, ενώ ο γρίφος που χτίζεται κρατάει το ενδιαφέρον έως το τέλος.
Σημειωτέον πως οι αναφορές στην τέχνη είναι πολλές, ποικίλες και ευφυείς - και κάποιες προσωπικές αγαπημένες.
Παρά το μικρό του μέγεθος, το βιβλίο αυτό έχει πολλά να δώσει. Αξίζει να διαβαστεί!
June 19, 2025
Ένας κατά συρροή δολοφόνος αρχίζει να σκορπάει πτώματα στην πόλη των Ιωαννίνων και να στέλνει μηνύματα στην αστυνόμο που αναλαμβάνει την υπόθεση. Γιατί τη στοχοποιεί; Πώς ξέρει πράγματα από τη ζωή της και την οικογενειακή της κατάσταση; Τι κρύβεται στη Βαρσοβία και πώς μπορεί να βοηθήσει στη λύση του γρίφου;
Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα της Ελένης Σίντου είναι μια αξιόλογη προσπάθεια γραφής, γεμάτη σασπένς και αγωνία και με ταξίδεψε στα αγαπημένα Γιάννενα μέσα από μια ιστορία γεμάτη ανατροπές και γρήγορο ρυθμό εξελίξεων. Από την αρχή έχουμε καλά συστατικά του είδους: σωστές περιγραφές θυμάτων, λιτούς διαλόγους, παραστατικότητα, διαρκή και αναπάντητα ερωτήματα και μια ποικιλία θανάτων με βασικό μοτίβο τα καψίματα στα χέρια από τσιγάρο. Όσο η αστυνόμος Μιχαέλα Θεοδότου προσπαθεί να εξιχνιάσει την υπόθεση, τόσο τα πράγματα περιπλέκονται κι επιπλέον αρχίζει κι η προσωπική της ζωή να διαλύεται με μια σειρά από λάθη που διαπράττει επηρεασμένη από την ένταση της υπόθεσης. Η Θεοδότου, διευθύντρια στην Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Ιωαννίνων, με προϋπηρεσία στο Εγκληματολογικό Θεσσαλονίκης και στο Τμήμα Εγκλημάτων Κατά Ζωής, είναι «ένας ψυχρός και μόνος άνθρωπος», σκιαγραφεί με επιτυχία τα προφίλ των δραστών, προσπαθεί να μην μπλέξει τη δουλειά με τα προσωπικά της, σύντομα όμως θα βρεθεί στον κυκεώνα λάθος αποφάσεων. Έχει ήδη στην πλάτη της ένα δύσκολο παρελθόν και στην πορεία θα διαπιστώσει πως ό,τι ήξερε για την οικογένειά της θα πρέπει να το ξαναπιάσει από την αρχή.
Στο πλάι της, είναι ο Ιγνάτιος Παπασταύρου, υποδιευθυντής και συνεργάτης της, που από την αρχή την υποδέχτηκε με θέρμη και ανιδιοτέλεια. Γιατί λοιπόν εγκατέλειψε τη Θεσσαλονίκη η Θεοδότου και γιατί προσπαθεί ν’ απομακρύνει από κοντά της τον Παπασταύρου; Μήπως κι αυτός έχει κρυμμένα μυστικά; Γιατί ζήτησε διαζύγιο από τη Μαρία μετά από επτά υπέροχα χρόνια; Ταυτόχρονα, φτάνουν στην πόλη με εντολή υπουργού για να μην εκτροχιαστούν τα πράγματα, ο διευθυντής του Εγκληματολογικού Κωνσταντίνος Μαρκάκης και ο Αντώνης, με τον οποίο η Μιχαέλα έχει ένα παρελθόν από το οποίο αγωνίζεται να ξεφύγει. Και το κυνήγι αρχίζει! Τα πτώματα είναι ξαπλωμένα ειρηνικά αλλά με έναν ψυχαναγκαστικό τρόπο τελειότητας και ποικίλουν. Το κάθε θύμα έχει κάτι πάνω του που οδηγεί στο επόμενο αλλά όχι με φανερό τρόπο. Ταυτόχρονα ο δολοφόνος αλλάζει συμπεριφορά και μοτίβο αλλά παραμένει οργανωμένος. Είναι αλαζόνας, χειριστικός και μεγαλομανής, δε νιώθει ενοχές για τις πράξεις του και εναποθέτει στα θύματά του διάφορα αντικείμενα για την επίτευξη της καλλιτεχνικής δημιουργία που επιδιώκει. Από την αρχή σχεδόν στοχοποιεί τη Θεοδότου, την ειρωνεύεται ότι δε θα τον πιάσει ποτέ και ότι το έργο του θα μείνει στην αιωνιότητα. Αυτό την ανησυχεί, γιατί πριν λίγο καιρό μετατέθηκε στα Γιάννενα, δεν την ξέρουν ακόμη τόσο καλά. Πώς και πότε γνωρίστηκαν λοιπόν και τι τους συνδέει;
Μου άρεσε πολύ η υποβλητική ατμόσφαιρα και το πόσο παραστατικά ζωντανεύει η πόλη. Οι οδοί Αβέρωφ, Αγίας Μαρίνας, 28ης Οκτωβρίου, το πάρκο Λιθαρίτσια, το κάστρο με την παλιά πόλη, το Δικαστικό Μέγαρο, το Ιτς Καλέ, η μαρτυρική λίμνη, η καμπάνα του εμβληματικού ρολογιού της πόλης και πολλά άλλα σημεία είναι το ιδανικό φόντο για ένα ανθρωποκυνηγητό που δείχνει να μην τελειώνει ποτέ. Οι χαρακτήρες κινούνται σε μια πόλη που η συγγραφέας έχει βιώσει και μελετήσει πολύ καλά ενώ κάπου στη μέση υπάρχει κι ένα ταξίδι στη Βαρσοβία. Εκεί η Μιχαέλα προσπαθεί να βρει τον εαυτό της, οπότε η συγγραφέας μιας παραθέτει αρκετές τουριστικές πληροφορίες κι εκεί που αναρωτιόμουν γιατί αφήσαμε την υπόθεση στη μέση και ζούμε ρομαντικές στιγμές μ’ ένα πρόσωπο που ενδιαφέρει την ηρωίδα μας, σκάει η μεγάλη βόμβα της ανατροπής. Η λυρικότητα είναι περιορισμένη και δε βαραίνει τα όσα διαδραματίζονται κι έτσι έχουμε κομψές περιγραφές που ακροβατούν ανάμεσα στον λυρισμό και στον ρεαλισμό: «Ο ήλιος άρχισε να αγκαλιάζει το θολό τοπίο που ανοιγότανε μπροστά του…Το απαλό σώμα της ομίχλης αγκάλιαζε στοργικά όλο το λεκανοπέδιο, σκεπάζοντας κάθε τι τριγύρω» (σελ. 12). Από την άλλη, έχουμε αρκετές επαναλήψεις κινήσεων από τους χαρακτήρες, για παράδειγμα η Μιχαέλα έπρεπε να κατεβαίνει συνέχεια έξω για τσιγάρο στη Βαρσοβία ή να καπνίζει πολύ στα Γιάννενα. Κι ενώ ήταν έξυπνη η επιλογή να φωτιστεί συγκεκριμένο πρόσωπο ως ένοχο μόνο και μόνο για να επέλθει η μεγάλη ανατροπή κοντά στο τέλος, μου φάνηκε βιαστική και σχεδόν ανεδαφική η επιλογή του πραγματικού ενόχου. Το γεγονός μάλιστα πως όλα αυτά είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου αλλά αυτό μένει μετέωρο ως το επόμενο (σίγουρα) βιβλίο δε μου φάνηκε σωστή επιλογή. Παρ’ όλ’ αυτά, η αποκάλυψη του μοτίβου στο οποίο βασίζονται οι δολοφονίες μου τράβηξε την προσοχή και με έβαλε να ψάχνω και για άλλες λεπτομέρειες!
«Η σονάτα της άνοιξης» είναι μια κραυγή διαμαρτυρίας για τις «κλειστές πόρτες», τις «κλειστές κοινωνίες», για όσα ξέρουμε ότι γίνονται αλλά (νομίζουμε πως) δε μας αφορούν, είναι οι συνέπειες της εγκατάλειψης και της κακοποίησης, είναι ένα σουλάτσο στα υποβλητικά Γιάννενα με τα μυστικά τους, με τις κρυψώνες τους, με τη μαγευτική λίμνη τους. Μια ανατρεπτική ιστορία γεμάτη μυστικά και αρκετά θετικά χαρακτηριστικά που με κράτησαν ως το τέλος.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7...
Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα της Ελένης Σίντου είναι μια αξιόλογη προσπάθεια γραφής, γεμάτη σασπένς και αγωνία και με ταξίδεψε στα αγαπημένα Γιάννενα μέσα από μια ιστορία γεμάτη ανατροπές και γρήγορο ρυθμό εξελίξεων. Από την αρχή έχουμε καλά συστατικά του είδους: σωστές περιγραφές θυμάτων, λιτούς διαλόγους, παραστατικότητα, διαρκή και αναπάντητα ερωτήματα και μια ποικιλία θανάτων με βασικό μοτίβο τα καψίματα στα χέρια από τσιγάρο. Όσο η αστυνόμος Μιχαέλα Θεοδότου προσπαθεί να εξιχνιάσει την υπόθεση, τόσο τα πράγματα περιπλέκονται κι επιπλέον αρχίζει κι η προσωπική της ζωή να διαλύεται με μια σειρά από λάθη που διαπράττει επηρεασμένη από την ένταση της υπόθεσης. Η Θεοδότου, διευθύντρια στην Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Ιωαννίνων, με προϋπηρεσία στο Εγκληματολογικό Θεσσαλονίκης και στο Τμήμα Εγκλημάτων Κατά Ζωής, είναι «ένας ψυχρός και μόνος άνθρωπος», σκιαγραφεί με επιτυχία τα προφίλ των δραστών, προσπαθεί να μην μπλέξει τη δουλειά με τα προσωπικά της, σύντομα όμως θα βρεθεί στον κυκεώνα λάθος αποφάσεων. Έχει ήδη στην πλάτη της ένα δύσκολο παρελθόν και στην πορεία θα διαπιστώσει πως ό,τι ήξερε για την οικογένειά της θα πρέπει να το ξαναπιάσει από την αρχή.
Στο πλάι της, είναι ο Ιγνάτιος Παπασταύρου, υποδιευθυντής και συνεργάτης της, που από την αρχή την υποδέχτηκε με θέρμη και ανιδιοτέλεια. Γιατί λοιπόν εγκατέλειψε τη Θεσσαλονίκη η Θεοδότου και γιατί προσπαθεί ν’ απομακρύνει από κοντά της τον Παπασταύρου; Μήπως κι αυτός έχει κρυμμένα μυστικά; Γιατί ζήτησε διαζύγιο από τη Μαρία μετά από επτά υπέροχα χρόνια; Ταυτόχρονα, φτάνουν στην πόλη με εντολή υπουργού για να μην εκτροχιαστούν τα πράγματα, ο διευθυντής του Εγκληματολογικού Κωνσταντίνος Μαρκάκης και ο Αντώνης, με τον οποίο η Μιχαέλα έχει ένα παρελθόν από το οποίο αγωνίζεται να ξεφύγει. Και το κυνήγι αρχίζει! Τα πτώματα είναι ξαπλωμένα ειρηνικά αλλά με έναν ψυχαναγκαστικό τρόπο τελειότητας και ποικίλουν. Το κάθε θύμα έχει κάτι πάνω του που οδηγεί στο επόμενο αλλά όχι με φανερό τρόπο. Ταυτόχρονα ο δολοφόνος αλλάζει συμπεριφορά και μοτίβο αλλά παραμένει οργανωμένος. Είναι αλαζόνας, χειριστικός και μεγαλομανής, δε νιώθει ενοχές για τις πράξεις του και εναποθέτει στα θύματά του διάφορα αντικείμενα για την επίτευξη της καλλιτεχνικής δημιουργία που επιδιώκει. Από την αρχή σχεδόν στοχοποιεί τη Θεοδότου, την ειρωνεύεται ότι δε θα τον πιάσει ποτέ και ότι το έργο του θα μείνει στην αιωνιότητα. Αυτό την ανησυχεί, γιατί πριν λίγο καιρό μετατέθηκε στα Γιάννενα, δεν την ξέρουν ακόμη τόσο καλά. Πώς και πότε γνωρίστηκαν λοιπόν και τι τους συνδέει;
Μου άρεσε πολύ η υποβλητική ατμόσφαιρα και το πόσο παραστατικά ζωντανεύει η πόλη. Οι οδοί Αβέρωφ, Αγίας Μαρίνας, 28ης Οκτωβρίου, το πάρκο Λιθαρίτσια, το κάστρο με την παλιά πόλη, το Δικαστικό Μέγαρο, το Ιτς Καλέ, η μαρτυρική λίμνη, η καμπάνα του εμβληματικού ρολογιού της πόλης και πολλά άλλα σημεία είναι το ιδανικό φόντο για ένα ανθρωποκυνηγητό που δείχνει να μην τελειώνει ποτέ. Οι χαρακτήρες κινούνται σε μια πόλη που η συγγραφέας έχει βιώσει και μελετήσει πολύ καλά ενώ κάπου στη μέση υπάρχει κι ένα ταξίδι στη Βαρσοβία. Εκεί η Μιχαέλα προσπαθεί να βρει τον εαυτό της, οπότε η συγγραφέας μιας παραθέτει αρκετές τουριστικές πληροφορίες κι εκεί που αναρωτιόμουν γιατί αφήσαμε την υπόθεση στη μέση και ζούμε ρομαντικές στιγμές μ’ ένα πρόσωπο που ενδιαφέρει την ηρωίδα μας, σκάει η μεγάλη βόμβα της ανατροπής. Η λυρικότητα είναι περιορισμένη και δε βαραίνει τα όσα διαδραματίζονται κι έτσι έχουμε κομψές περιγραφές που ακροβατούν ανάμεσα στον λυρισμό και στον ρεαλισμό: «Ο ήλιος άρχισε να αγκαλιάζει το θολό τοπίο που ανοιγότανε μπροστά του…Το απαλό σώμα της ομίχλης αγκάλιαζε στοργικά όλο το λεκανοπέδιο, σκεπάζοντας κάθε τι τριγύρω» (σελ. 12). Από την άλλη, έχουμε αρκετές επαναλήψεις κινήσεων από τους χαρακτήρες, για παράδειγμα η Μιχαέλα έπρεπε να κατεβαίνει συνέχεια έξω για τσιγάρο στη Βαρσοβία ή να καπνίζει πολύ στα Γιάννενα. Κι ενώ ήταν έξυπνη η επιλογή να φωτιστεί συγκεκριμένο πρόσωπο ως ένοχο μόνο και μόνο για να επέλθει η μεγάλη ανατροπή κοντά στο τέλος, μου φάνηκε βιαστική και σχεδόν ανεδαφική η επιλογή του πραγματικού ενόχου. Το γεγονός μάλιστα πως όλα αυτά είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου αλλά αυτό μένει μετέωρο ως το επόμενο (σίγουρα) βιβλίο δε μου φάνηκε σωστή επιλογή. Παρ’ όλ’ αυτά, η αποκάλυψη του μοτίβου στο οποίο βασίζονται οι δολοφονίες μου τράβηξε την προσοχή και με έβαλε να ψάχνω και για άλλες λεπτομέρειες!
«Η σονάτα της άνοιξης» είναι μια κραυγή διαμαρτυρίας για τις «κλειστές πόρτες», τις «κλειστές κοινωνίες», για όσα ξέρουμε ότι γίνονται αλλά (νομίζουμε πως) δε μας αφορούν, είναι οι συνέπειες της εγκατάλειψης και της κακοποίησης, είναι ένα σουλάτσο στα υποβλητικά Γιάννενα με τα μυστικά τους, με τις κρυψώνες τους, με τη μαγευτική λίμνη τους. Μια ανατρεπτική ιστορία γεμάτη μυστικά και αρκετά θετικά χαρακτηριστικά που με κράτησαν ως το τέλος.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7...
July 14, 2025
Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2025/07/bl...
Βιβλιοπρόταση καλοκαιριού (κι όχι μόνο): Η σονάτα της Άνοιξης
Συγγραφέας: Ελένη Σίντου
Εκδόσεις Κύφαντα
Δε μου αρέσουν οι διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων, των βιβλίων και πολλών ακόμη ειδών. Έτσι, δε θα μπορούσαν να λείπουν από τις καλοκαιρινές μου (κι όχι μόνο) βιβλιοπροτάσεις μυθιστορήματα που να απευθύνονται σε ενήλικο αναγνωστικό κοινό. Ένα βιβλίο που ήθελα εδώ και αρκετό διάστημα να διαβάσω, μα λόγω κάποιων έκτακτων προσωπικών υποθέσεων πήγε λίγο πιο πίσω η ανάγνωσή του, ήταν το καινούργιο αστυνομικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Ελένης Σίντου, με τίτλο ''Η σονάτα της Άνοιξης'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κύφαντα. Κι έρχομαι να σας ρωτήσω. Πώς μία σονάτα της Άνοιξης μπορεί να συνδέεται με το αστυνομικό στοιχείο; Εμ, εδώ έγκειται και αυτή η χαρακτηριστική οπτική και γραφή της δημιουργού που σε όσα βιβλία της έχω διαβάσει έως και σήμερα, δε σταματά να με εκπλήσσει με ευχάριστο τρόπο... Ένα νέο αίνιγμα ξεδιπλωνόταν μπροστά μου και με προ(σ)καλούσε να το λύσω... Κι εγώ κάτι τέτοια δεν τα αφήνω να με προσπεράσουν...
''Η σονάτα της Άνοιξης'' όπως προείπα ο τίτλος του βιβλίου και κάπως έτσι θεωρώ ότι μας δίνεται ένα πρώτο και σημαντικό στοιχείο που ίσως να ξεκλειδώνει μία πτυχή της υπόθεσης. Ναι, η τέχνη αντιγράφει τη ζωή και το αντίστροφο, όμως θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι και οι τέσσερις εποχές του χρόνου συνδέονται με κάποιες χαρακτηριστικές μελωδίες. Άλλωστε, κάτι παραπάνω ήξερε ο αείμνηστος Βιβάλντι όταν προέβη στη σύνθεση του έργου του, ''Οι τέσσερις εποχές'' κι επειδή τυγχάνει να έχω ακούσει -κατά το παρελθόν- όλο το έργο, νομίζω ότι ο δημιουργός είχε πιάσει ακριβώς το νόημα και προσπάθησε να το μεταδώσει σε όσους/ες θα ακούσουν τη συγκεκριμένη μελωδία. Έτσι και εδώ η συγγραφέας Ελένη Σίντου δίνει υπόσταση στην Άνοιξη που όσο όμορφη και γαλήνια κι αν δείχνει δεν παύει να σηματοδοτεί ένα αντιφατικό δίπολο μεταξύ αναγέννησης/ζωής της φύσης και θανάτου (τέλος της εποχής του χειμώνα) το οποίο προσαρμόζεται ευφάνταστα κι άκρως αριστοτεχνικά μέσα στο γενικότερο κλίμα της υπόθεσης.
''Δυο αλλόκοτα πτώματα κάνουν την εμφάνιση τους στο κέντρο των Ιωαννίνων.
Ένα οργιώδες καλλιτεχνικό παραλήρημα έχει ξεκινήσει και η Μιχαέλα Θεοδότου, καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση μαζί με τους συναδέλφους της. Θα έρθει, όμως, αντιμέτωπη με εμπόδια και προκλήσεις. Ποια η σχέση του Σαχτούρη και του Vivaldi με τον serial killer; Γιατί η ίδια έχει γίνει στόχος ενός κοινωνιοπαθή;
Τα πτώματα πληθαίνουν, τα ερωτήματα αυξάνονται, η ομίχλη καλύπτει τα πάντα και το αίμα πλημμυρίζει τα νερά της μαρτυρικής λίμνης. Δυο γαλανά μάτια την παρακολουθούν στενά και μια αποκάλυψη ανατρέπει όλη της τη ζωή. Ο θάνατος πλανάται σαν ανοιξιάτικο λουλούδι πάνω από την όμορφη πόλη της Ηπείρου. Θα καταφέρει άραγε η Μιχαέλα να βάλει φρένο στη δολοφονική μανία του αγνώστου ή θα γίνει και η ίδια θύμα του;" (Από το οπισθόφυλλο)
Η συγγραφέας μέσα από την παρούσα ιστορία προσπαθεί και καταφέρνει να βρει το κίνητρο που οδηγεί έναν άνθρωπο στη διάπραξη ειδεχθών εγκλημάτων. Η παγιωμένη και σχεδόν κοινώς αποδεκτή σκέψη ότι άνθρωποι με άσχημα παιδικά βιώματα που δεν έχουν καταφέρει να τα ''επουλώσουν'' ως ενήλικες είναι ικανοί ώστε να εγκληματίσουν κάνει εδώ την εμφάνισή της. Προσέξτε! Σε καμία των περιπτώσεων ΔΕΝ συνεπάγεται ότι όσοι/ες έχουν παιδικά ψυχικά τραύματα θα μεταμορφωθούν σε ανθρωποειδή τέρατα με παραβατική συμπεριφορά. Αντιθέτως, η συγγραφέας δείχνει και τις δύο όψεις του νομίσματος και το πώς οι κοινωνίες κρατούν καλά κλειστά τα στόματα και τα όποια μυστικά αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες μπορεί να επιφέρει, εντέλει, όλη αυτή η κατάσταση...
Η Ελένη Σίντου είναι δεδομένο ότι ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των συγγραφέων που ούτε μας κουνούν επιδεικτικά το δάχτυλο ούτε και ωραιοποιούν καταστάσεις μέσα από την όποια ασχήμια μπορεί αυτές να τις συντροφεύει. Ο ρεαλισμός της επεκτείνεται από τον τρόπο γραφής της στη δομή των έργων της (όπως και του παρόντος) έως και τον τρόπο σκιαγράφησης και αληθοφανούς τρόπο σκέψης και δράσης των προσώπων μέσα σε αυτό. Μας επιτρέπει να αντικρύσουμε την αλήθεια όχι με φόβο, αλλά με πάθος και ένα εύστοχο κοινωνικό προβληματισμό πάντα να ακολουθεί και να γίνεται εύπεπτη τροφή του νου προς κατανάλωση. Εξαίρεση, λοιπόν, από τον άνωθεν κανόνα δεν μπορεί να αποτελεί το έργο της ''Η σονάτα της Άνοιξης'' που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου από την αρχή μέχρι και το τέλος και με έκανε να επιθυμώ και μία πιθανή συνέχεια...
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κύφαντα.
https://vivliovamon.blogspot.com/2025...
Βιβλιοπρόταση καλοκαιριού (κι όχι μόνο): Η σονάτα της Άνοιξης
Συγγραφέας: Ελένη Σίντου
Εκδόσεις Κύφαντα
Δε μου αρέσουν οι διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων, των βιβλίων και πολλών ακόμη ειδών. Έτσι, δε θα μπορούσαν να λείπουν από τις καλοκαιρινές μου (κι όχι μόνο) βιβλιοπροτάσεις μυθιστορήματα που να απευθύνονται σε ενήλικο αναγνωστικό κοινό. Ένα βιβλίο που ήθελα εδώ και αρκετό διάστημα να διαβάσω, μα λόγω κάποιων έκτακτων προσωπικών υποθέσεων πήγε λίγο πιο πίσω η ανάγνωσή του, ήταν το καινούργιο αστυνομικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Ελένης Σίντου, με τίτλο ''Η σονάτα της Άνοιξης'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κύφαντα. Κι έρχομαι να σας ρωτήσω. Πώς μία σονάτα της Άνοιξης μπορεί να συνδέεται με το αστυνομικό στοιχείο; Εμ, εδώ έγκειται και αυτή η χαρακτηριστική οπτική και γραφή της δημιουργού που σε όσα βιβλία της έχω διαβάσει έως και σήμερα, δε σταματά να με εκπλήσσει με ευχάριστο τρόπο... Ένα νέο αίνιγμα ξεδιπλωνόταν μπροστά μου και με προ(σ)καλούσε να το λύσω... Κι εγώ κάτι τέτοια δεν τα αφήνω να με προσπεράσουν...
''Η σονάτα της Άνοιξης'' όπως προείπα ο τίτλος του βιβλίου και κάπως έτσι θεωρώ ότι μας δίνεται ένα πρώτο και σημαντικό στοιχείο που ίσως να ξεκλειδώνει μία πτυχή της υπόθεσης. Ναι, η τέχνη αντιγράφει τη ζωή και το αντίστροφο, όμως θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι και οι τέσσερις εποχές του χρόνου συνδέονται με κάποιες χαρακτηριστικές μελωδίες. Άλλωστε, κάτι παραπάνω ήξερε ο αείμνηστος Βιβάλντι όταν προέβη στη σύνθεση του έργου του, ''Οι τέσσερις εποχές'' κι επειδή τυγχάνει να έχω ακούσει -κατά το παρελθόν- όλο το έργο, νομίζω ότι ο δημιουργός είχε πιάσει ακριβώς το νόημα και προσπάθησε να το μεταδώσει σε όσους/ες θα ακούσουν τη συγκεκριμένη μελωδία. Έτσι και εδώ η συγγραφέας Ελένη Σίντου δίνει υπόσταση στην Άνοιξη που όσο όμορφη και γαλήνια κι αν δείχνει δεν παύει να σηματοδοτεί ένα αντιφατικό δίπολο μεταξύ αναγέννησης/ζωής της φύσης και θανάτου (τέλος της εποχής του χειμώνα) το οποίο προσαρμόζεται ευφάνταστα κι άκρως αριστοτεχνικά μέσα στο γενικότερο κλίμα της υπόθεσης.
''Δυο αλλόκοτα πτώματα κάνουν την εμφάνιση τους στο κέντρο των Ιωαννίνων.
Ένα οργιώδες καλλιτεχνικό παραλήρημα έχει ξεκινήσει και η Μιχαέλα Θεοδότου, καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση μαζί με τους συναδέλφους της. Θα έρθει, όμως, αντιμέτωπη με εμπόδια και προκλήσεις. Ποια η σχέση του Σαχτούρη και του Vivaldi με τον serial killer; Γιατί η ίδια έχει γίνει στόχος ενός κοινωνιοπαθή;
Τα πτώματα πληθαίνουν, τα ερωτήματα αυξάνονται, η ομίχλη καλύπτει τα πάντα και το αίμα πλημμυρίζει τα νερά της μαρτυρικής λίμνης. Δυο γαλανά μάτια την παρακολουθούν στενά και μια αποκάλυψη ανατρέπει όλη της τη ζωή. Ο θάνατος πλανάται σαν ανοιξιάτικο λουλούδι πάνω από την όμορφη πόλη της Ηπείρου. Θα καταφέρει άραγε η Μιχαέλα να βάλει φρένο στη δολοφονική μανία του αγνώστου ή θα γίνει και η ίδια θύμα του;" (Από το οπισθόφυλλο)
Η συγγραφέας μέσα από την παρούσα ιστορία προσπαθεί και καταφέρνει να βρει το κίνητρο που οδηγεί έναν άνθρωπο στη διάπραξη ειδεχθών εγκλημάτων. Η παγιωμένη και σχεδόν κοινώς αποδεκτή σκέψη ότι άνθρωποι με άσχημα παιδικά βιώματα που δεν έχουν καταφέρει να τα ''επουλώσουν'' ως ενήλικες είναι ικανοί ώστε να εγκληματίσουν κάνει εδώ την εμφάνισή της. Προσέξτε! Σε καμία των περιπτώσεων ΔΕΝ συνεπάγεται ότι όσοι/ες έχουν παιδικά ψυχικά τραύματα θα μεταμορφωθούν σε ανθρωποειδή τέρατα με παραβατική συμπεριφορά. Αντιθέτως, η συγγραφέας δείχνει και τις δύο όψεις του νομίσματος και το πώς οι κοινωνίες κρατούν καλά κλειστά τα στόματα και τα όποια μυστικά αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες μπορεί να επιφέρει, εντέλει, όλη αυτή η κατάσταση...
Η Ελένη Σίντου είναι δεδομένο ότι ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των συγγραφέων που ούτε μας κουνούν επιδεικτικά το δάχτυλο ούτε και ωραιοποιούν καταστάσεις μέσα από την όποια ασχήμια μπορεί αυτές να τις συντροφεύει. Ο ρεαλισμός της επεκτείνεται από τον τρόπο γραφής της στη δομή των έργων της (όπως και του παρόντος) έως και τον τρόπο σκιαγράφησης και αληθοφανούς τρόπο σκέψης και δράσης των προσώπων μέσα σε αυτό. Μας επιτρέπει να αντικρύσουμε την αλήθεια όχι με φόβο, αλλά με πάθος και ένα εύστοχο κοινωνικό προβληματισμό πάντα να ακολουθεί και να γίνεται εύπεπτη τροφή του νου προς κατανάλωση. Εξαίρεση, λοιπόν, από τον άνωθεν κανόνα δεν μπορεί να αποτελεί το έργο της ''Η σονάτα της Άνοιξης'' που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου από την αρχή μέχρι και το τέλος και με έκανε να επιθυμώ και μία πιθανή συνέχεια...
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κύφαντα.
https://vivliovamon.blogspot.com/2025...
September 23, 2025
«Η Σονάτα της Άνοιξης» της Ελένης Σίντου είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με καταιγιστική δράση. Μια αλυσίδα «ιδιαίτερων» κι ανατριχιαστικών φόνων ξεκινά με φόντο τα χειμερινά Ιωάννινα. Το πέπλο της ομίχλης που καλύπτει το τοπίο προσομοιάζει με το πέπλο μυστηρίου που καλείται να τραβήξει η Διευθύντρια της Ασφάλειας, Μιχαέλα Θεοδότου, για να συλλάβει τον δράστη και να προλάβει επερχόμενες δολοφονίες.
Με τα γεγονότα να εξελίσσονται απανωτά, παρακολουθούμε εναγωνίως την προσπάθεια της Αστυνόμου να μπει στη σκέψη ενός serial killer που αγαπά τον Vivaldi, τον Σαχτούρη και χαρακτηρίζει τον εαυτό του «καλλιτέχνη». Η διεστραμμένη τέχνη του μαγαρίζει το γραφικό τοπίο της πόλης και ταράσσει την ηρεμία της σε τρομακτικό βαθμό.
Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που δημιουργείται από την αφήγηση σε συνδυασμό με τα στοιχεία που αποκαλύπτονται αριστοτεχνικά την κατάλληλη στιγμή καταδεικνύουν ότι η Ελένη Σίντου έχει χτίσει την ιστορία με πολλή προσοχή και μεράκι. Η γλώσσα είναι απλή και η περιγραφή των σκηνών έχει μια αμεσότητα που βάζει αυτόματα τον αναγνώστη στη θέση της πρωταγωνίστριας, η οποία είναι ένα σύγχρονο πρότυπο δυναμικής, ανεξάρτητης και ενεργητικής γυναίκας. Η Μιχαέλα Θεοδότου υμνεί με τη στάση της τη γυναικεία θέση σ’ ένα ανδροκρατούμενο επάγγελμα και διεκδικεί την αναγνώριση με τις εξαιρετικές ικανότητες, το εύστροφο μυαλό της αλλά και τη διαίσθησή που κάποιες φορές την οδηγεί στο επόμενο βήμα. Έκδηλη είναι επίσης η έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας σχετικά με τις διαδικασίες που τηρούνται σε περιπτώσεις δολοφονιών, τις αρχές που εμπλέκονται, αλλά και το πώς αποδίδεται το ψυχολογικό προφίλ ενός δράστη.
Πρόκειται για ένα απολαυστικό μυθιστόρημα της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας και απ’ όσο μας αφήνει η Ελένη να καταλάβουμε, έπεται και συνέχεια!
Με τα γεγονότα να εξελίσσονται απανωτά, παρακολουθούμε εναγωνίως την προσπάθεια της Αστυνόμου να μπει στη σκέψη ενός serial killer που αγαπά τον Vivaldi, τον Σαχτούρη και χαρακτηρίζει τον εαυτό του «καλλιτέχνη». Η διεστραμμένη τέχνη του μαγαρίζει το γραφικό τοπίο της πόλης και ταράσσει την ηρεμία της σε τρομακτικό βαθμό.
Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που δημιουργείται από την αφήγηση σε συνδυασμό με τα στοιχεία που αποκαλύπτονται αριστοτεχνικά την κατάλληλη στιγμή καταδεικνύουν ότι η Ελένη Σίντου έχει χτίσει την ιστορία με πολλή προσοχή και μεράκι. Η γλώσσα είναι απλή και η περιγραφή των σκηνών έχει μια αμεσότητα που βάζει αυτόματα τον αναγνώστη στη θέση της πρωταγωνίστριας, η οποία είναι ένα σύγχρονο πρότυπο δυναμικής, ανεξάρτητης και ενεργητικής γυναίκας. Η Μιχαέλα Θεοδότου υμνεί με τη στάση της τη γυναικεία θέση σ’ ένα ανδροκρατούμενο επάγγελμα και διεκδικεί την αναγνώριση με τις εξαιρετικές ικανότητες, το εύστροφο μυαλό της αλλά και τη διαίσθησή που κάποιες φορές την οδηγεί στο επόμενο βήμα. Έκδηλη είναι επίσης η έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας σχετικά με τις διαδικασίες που τηρούνται σε περιπτώσεις δολοφονιών, τις αρχές που εμπλέκονται, αλλά και το πώς αποδίδεται το ψυχολογικό προφίλ ενός δράστη.
Πρόκειται για ένα απολαυστικό μυθιστόρημα της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας και απ’ όσο μας αφήνει η Ελένη να καταλάβουμε, έπεται και συνέχεια!
June 28, 2025
Η σονάτα της άνοιξης, μια αστυνομική ιστορία γραμμένη από το χέρι της Ελένης Σιντου.
Στα Γιάννενα ο χειμώνας είναι δύσκολος, ομίχλη κι υγρασία μόνιμοι σύντροφοι των κατοίκων της πόλης. Η κατάσταση πρόκειται να χειροτερεψει όταν κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα πτώματα. Τα πάρκα και οι ιστορικοί χώροι της πόλης γινόταν ο καμβάς ενός κατά συρροή δολοφόνου. Υπεύθυνη για να εξερευνήσει την υπόθεση είναι η δυναμική, πεισματάρα και μανιώδης καπνίστρια Μιχαέλα Θεοδοτου.
Πρόκειται για μια ιστορία που ακολουθεί την αστυνόμο Θεοδοτου, τόσο στις έρευνες, όσο και στην προσωπική της ζωή. Κανένα από τα δύο πεδία δεν είναι στρωμένο με ροδοπέταλα. Το θετικό του βιβλίου είναι πως η δράση, ο φόνος, λαμβάνει χώρα μόλις στη δεύτερη σελίδα, πράγμα που τραβάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη για τη συνέχεια. Υπάρχει μια δομημένη έρευνα, που δείχνει πώς η συγγραφέας έχει φροντίσει να μάθει τις διαδικασίες και δεν γράφει ότι της κατέβει. Το κακό είναι ότι πέφτει θύμα της λαχταράς να πει την ιστορία και... βιάζεται. Τα πάντα συμβαίνουν πολύ γρήγορα, ειδικά τα συμπεράσματα για το ψυχολογικό προφίλ του δράστη, γεγονός που στερεί την ατμόσφαιρα, τη μαγεία της ανακάλυψης. Η ροή ακολουθεί έναν σταθερό ρυθμό, ενώ δε λείπει και η έκπληξη στο τέλος.
Ένα όμορφο βιβλίο που κρύβει ένα όμορφο ταξίδι ως την πόλη των Ιωαννίνων!
Στα Γιάννενα ο χειμώνας είναι δύσκολος, ομίχλη κι υγρασία μόνιμοι σύντροφοι των κατοίκων της πόλης. Η κατάσταση πρόκειται να χειροτερεψει όταν κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα πτώματα. Τα πάρκα και οι ιστορικοί χώροι της πόλης γινόταν ο καμβάς ενός κατά συρροή δολοφόνου. Υπεύθυνη για να εξερευνήσει την υπόθεση είναι η δυναμική, πεισματάρα και μανιώδης καπνίστρια Μιχαέλα Θεοδοτου.
Πρόκειται για μια ιστορία που ακολουθεί την αστυνόμο Θεοδοτου, τόσο στις έρευνες, όσο και στην προσωπική της ζωή. Κανένα από τα δύο πεδία δεν είναι στρωμένο με ροδοπέταλα. Το θετικό του βιβλίου είναι πως η δράση, ο φόνος, λαμβάνει χώρα μόλις στη δεύτερη σελίδα, πράγμα που τραβάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη για τη συνέχεια. Υπάρχει μια δομημένη έρευνα, που δείχνει πώς η συγγραφέας έχει φροντίσει να μάθει τις διαδικασίες και δεν γράφει ότι της κατέβει. Το κακό είναι ότι πέφτει θύμα της λαχταράς να πει την ιστορία και... βιάζεται. Τα πάντα συμβαίνουν πολύ γρήγορα, ειδικά τα συμπεράσματα για το ψυχολογικό προφίλ του δράστη, γεγονός που στερεί την ατμόσφαιρα, τη μαγεία της ανακάλυψης. Η ροή ακολουθεί έναν σταθερό ρυθμό, ενώ δε λείπει και η έκπληξη στο τέλος.
Ένα όμορφο βιβλίο που κρύβει ένα όμορφο ταξίδι ως την πόλη των Ιωαννίνων!
September 5, 2025
Όμορφη γραφή, ενδιαφέρουσα πλοκή, ανυπομονώ για τη συνέχεια!!!
Displaying 1 - 9 of 9 reviews