What do you think?
Rate this book
Βουκαμβίλια ποπ
Στην πρώτη ποιητική της συλλογή, η μκχ αφηγείται αστικές ιστορίες για τη μητρόπολη ως εμπόλεμη ζώνη, για τα κορίτσια των μισών ενσήμων, των τσάμπα πτυχίων και των απλήρωτων υπερωριών, για όλες εκείνες «που κλαίνε με μάτια μελανιασμένα σε φυσικό μπλε», για όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν χωράνε στο google maps. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, διακηρύσσει «πως ποίηση θα γράφουμε μόνο με λέξεις/ καθημερινές», βουτάει στο βίωμα για να μιλήσει για την έμφυλη βία και την άρνηση των έμφυλων ρόλων, για την ανεργία και την επισφάλεια, αλλά και για τις φίλες, που άλλες είναι μυρμήγκια, άλλες τζιτζίκια, άλλες πεταλούδες και άλλες κατσαρίδες που «μόνο/ η αγάπη/ τις βγάζει/ απ’ τους υπονόμους». Στην ποίηση της μκχ το προσωπικό είναι πάντοτε πολιτικό και «το κενό που αφήνουν/ οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν/ ισούται με στάχτη/ δική τους/ ή άλλων πραγμάτων».
- GenresPoetry
80 pages, Unknown Binding
Published May 1, 2022
85 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
July 31, 2022
«έχεις ακούσει σε ποιο γλωσσικό παρελθόν επιστρέφουμε κάθε που κάτι μας φοβίζει;»
🦀
«και περήφανη νιώθω
που γυναίκα
δεν έγινα
και κορίτσι
έμεινα
για πάντα»
🦀
μια συλλογή για τις φίλες και τα τάπερ τους, τη γενναιότητα και την ελευθερία, τους φίλους-φίκους, την αγάπη, τους αχινούς-άσκηση επιβίωσης // μια συλλογή-μανιφέστο
🦀
«και περήφανη νιώθω
που γυναίκα
δεν έγινα
και κορίτσι
έμεινα
για πάντα»
🦀
μια συλλογή για τις φίλες και τα τάπερ τους, τη γενναιότητα και την ελευθερία, τους φίλους-φίκους, την αγάπη, τους αχινούς-άσκηση επιβίωσης // μια συλλογή-μανιφέστο
June 8, 2022
ίσως
τώρα που λείπεις
μ' άφησες να παίζω
σ' άδεια σκακιέρα
μ' αντίπαλο τον εαυτό μου
απορώ αν
παραβαίνει τους κανόνες
που θέλω
να ρίξω τη βασίλισσα σε πατ
και να 'ρθω να σε βρω
τώρα που λείπεις
μ' άφησες να παίζω
σ' άδεια σκακιέρα
μ' αντίπαλο τον εαυτό μου
απορώ αν
παραβαίνει τους κανόνες
που θέλω
να ρίξω τη βασίλισσα σε πατ
και να 'ρθω να σε βρω
June 10, 2022
νιώθω
όπως παιδί
όταν τελείωνε
το πάρτι γενεθλίων
όπως παιδί
όταν τελείωνε
το πάρτι γενεθλίων
July 4, 2022
Η ΜΚΧ γράφει ποίηση που μας τρυπάει σαν μαχαίρι, που μας θυμίζει ότι μπορεί όλες να φοβόμαστε τα βράδια τους βιαστές και τα πρωινά τους μπάτσους, αλλά ότι δεν είμαστε μόνες.
Μια ποιητική συλλογή γραμμένη μέσα από το βίωμα κι όχι με λέξεις δύσκολες (αυτές τις διαγράφουμε), όχι με φανφάρες και μεταφορές. Γραμμένη από μια εξ ημών, των κοριτσιών (και όχι μόνο) που κάνουμε τα χέρια μας μπουνιές τα βράδια και που κρύβουμε κλειδιά στα δάχτυλα μας. Απίστευτο πώς αλήθεια βάζει στις πιο απλές λέξεις τα πιο δύσκολα και πιο βαριά μας τραύματα, τη σύγχρονη θεωρία φύλου, την πολιτική, τα σώματά μας που έχουν σημασία και που συνέχεια πονάνε.
Μαζί με την Ιβάνοβα, η ΜΚΧ μπαίνει για μένα στην κατηγορία των αγαπημένων μου ποιητριών, που μας αποδεικνύουν τι σημαίνει να έχεις θηλυκή αφήγηση, τι σημαίνει σύγχρονη φεμινιστική ποίηση, τι σημαίνει να διαβάζεις ένα ποίημα και να θέλεις να βγεις στον δρόμο να τα κάψεις όλα!
Για μια ακόμα φορά το ΤΕΦΛΟΝ δεν μας απογοητεύει, αλλά αντίθετα μας συμπεριλαμβάνει και μας ενδυναμώνει.
(Να διαβάζετε εκδόσεις ΤΕΦΛΟΝ, γράφουν και αγαπημένοι/ες μας εκεί: η ΜΚΧ, η Ιβάνοβα, ο Μαρλένο)
Λοιπόν, όπως λέει και η ΜΚΧ: "Αφήνω στις φίλες μου την ελπίδα για το μέλλον του κόσμου"
Μια ποιητική συλλογή γραμμένη μέσα από το βίωμα κι όχι με λέξεις δύσκολες (αυτές τις διαγράφουμε), όχι με φανφάρες και μεταφορές. Γραμμένη από μια εξ ημών, των κοριτσιών (και όχι μόνο) που κάνουμε τα χέρια μας μπουνιές τα βράδια και που κρύβουμε κλειδιά στα δάχτυλα μας. Απίστευτο πώς αλήθεια βάζει στις πιο απλές λέξεις τα πιο δύσκολα και πιο βαριά μας τραύματα, τη σύγχρονη θεωρία φύλου, την πολιτική, τα σώματά μας που έχουν σημασία και που συνέχεια πονάνε.
Μαζί με την Ιβάνοβα, η ΜΚΧ μπαίνει για μένα στην κατηγορία των αγαπημένων μου ποιητριών, που μας αποδεικνύουν τι σημαίνει να έχεις θηλυκή αφήγηση, τι σημαίνει σύγχρονη φεμινιστική ποίηση, τι σημαίνει να διαβάζεις ένα ποίημα και να θέλεις να βγεις στον δρόμο να τα κάψεις όλα!
Για μια ακόμα φορά το ΤΕΦΛΟΝ δεν μας απογοητεύει, αλλά αντίθετα μας συμπεριλαμβάνει και μας ενδυναμώνει.
(Να διαβάζετε εκδόσεις ΤΕΦΛΟΝ, γράφουν και αγαπημένοι/ες μας εκεί: η ΜΚΧ, η Ιβάνοβα, ο Μαρλένο)
Λοιπόν, όπως λέει και η ΜΚΧ: "Αφήνω στις φίλες μου την ελπίδα για το μέλλον του κόσμου"
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 24, 2022
περπατάω
η πόλη με τρομάζει το βράδυ
ψάχνω να βρω
στενό δίχως τραύματα
March 29, 2025
"και είδες πάλι ξεφεύγω, ενώ θέλω να σου γράψω μονάχα για το ποπ χωρίς κριτική, κουιρ, πολιτική, αλλά δεν είσαι εδώ τώρα που θέλω να σε φιλήσω, γιατί όταν σε φιλαω ολα αυτά δεν υπάρχουν, παρά μονάχα η μαύρη τριάντα στον ώμο σου, και ένα λουνα παρκ, ποπ, πολύ ποπ, με φλουο χρώμα και φωσφοριζέ
λαμπιόνια,
όπου μονάχα γελάμε, και
αγκαλιαζοναστε, χωρίς τύψεις, χωρίς
ενοχές, χωρίς τραυματα
ξεγνοιαστα
ποπ
καθαρα"
λαμπιόνια,
όπου μονάχα γελάμε, και
αγκαλιαζοναστε, χωρίς τύψεις, χωρίς
ενοχές, χωρίς τραυματα
ξεγνοιαστα
ποπ
καθαρα"
June 19, 2022
Σαν άυλο χέρι διαπερνάει το στέρνο και χαϊδεύει παρηγορητικά κομμάτια μας - αρκετά θα πω - που χωρίς τα τσιρότα θα έκαναν τους θώρακές μας κρουστά. Ύστερα κοιμόμαστε ήσυχες. 💜
September 21, 2022
«θέλω να πω
πόσο
καιρό
αντέχουμε
χωρίς
αυτές που αγαπάμε»
💜
πόσο
καιρό
αντέχουμε
χωρίς
αυτές που αγαπάμε»
💜
April 1, 2024
φίλε σαπουνοποιέ
να σε ρωτήσω:
στάθηκες
μπροστά από θάλασσα λάδι
παστέλ ατελείωτο
καπνίζοντας
ύστερα από δώδεκα ώρες δουλειά
με τα πόδια πρησμένα
και τους αστραγάλους
κρυμμένους κάτω από το νέο δέρμα
-αυτό της ορθοστασίας
με τη συνάδελφο να σπαράζει
στα γόνατα
-άκουσες ποτέ τη λέξη επισφάλεια
ή δεν αφορά άντρες καλλιτέχνες
με τη δική σου
καταγωγή
για να θελήσεις
να πέσεις στη θάλασσα
μαζί με τα ρούχα
τη γόπα
και το μηνιάτικο στην τσέπη
πριν ξεκινήσεις
να μιλάς για την
ομορφιά του αιγαίου μας;
να σε ρωτήσω:
στάθηκες
μπροστά από θάλασσα λάδι
παστέλ ατελείωτο
καπνίζοντας
ύστερα από δώδεκα ώρες δουλειά
με τα πόδια πρησμένα
και τους αστραγάλους
κρυμμένους κάτω από το νέο δέρμα
-αυτό της ορθοστασίας
με τη συνάδελφο να σπαράζει
στα γόνατα
-άκουσες ποτέ τη λέξη επισφάλεια
ή δεν αφορά άντρες καλλιτέχνες
με τη δική σου
καταγωγή
για να θελήσεις
να πέσεις στη θάλασσα
μαζί με τα ρούχα
τη γόπα
και το μηνιάτικο στην τσέπη
πριν ξεκινήσεις
να μιλάς για την
ομορφιά του αιγαίου μας;
June 8, 2025
Δεν ξέρω, νομίζω δεν τα πάω καλά με τη σύγχρονη φόρμα στην ποίηση, δε με συνεπαίρνει. Μάλλον φταίει η ηλικία μου, θέλω λυρισμό και μουσικότητα, να φαντάζομαι πράγματα ή να τα νιώθω. Ο ρεαλισμός δεν είναι ποίηση στα αυτιά μου ακόμα κι αν ταυτίζομαι λιγότερο ή περισσότερο.. Αλλάζουν όμως τα πράγματα, και ίσως η γενιά που τώρα ενηλικιώνεται, αυτά να έχει ανάγκη.
July 5, 2025
στην άκρη του δρόμου
το γυμνό μου ποδι
τρυπήθηκε
απο αγκάθια- πατημένου - σκαντζόχοιρου
για λιγο κοιταχτηκαμε
το νεκρό ζώο
και εγώ
όμως δεν ξέραμε ποιος έπρεπε
να ζητήσει συγγνώμη
το γυμνό μου ποδι
τρυπήθηκε
απο αγκάθια- πατημένου - σκαντζόχοιρου
για λιγο κοιταχτηκαμε
το νεκρό ζώο
και εγώ
όμως δεν ξέραμε ποιος έπρεπε
να ζητήσει συγγνώμη
April 27, 2023
Μια φεμινιστική ποιητική συλλογή, επειδή χρειαζόταν!
Ποιήματα που μιλούν για τις γυναίκες που φοβούνται να γυρίσουν μόνες σπίτι το βράδυ, που ξυπνούν κάθε μέρα λιγότερες, για τους άντρες που, ακόμα κι όταν θέλουν να βοηθήσουν, δυσκολεύονται ν' αποχωριστούν τα στερεότυπα, ποιήματα για την Αθήνα.
.
.
.
στην άκρη του δρόμου
.
το γυμνό μου πόδι
τρυπήθηκε
από αγκάθια --πατημένου-- σκαντζόχοιρου
(για λίγο κοιταχτήκαμε
το νεκρό ζώο
και εγώ)
όμως δεν ξέραμε ποιος έπρεπε
να ζητήσει συγγνώμη
.
.
.
[ή αλλιώς γηπεδικά]
.
όλες μου οι φίλες
γράφουνε βιβλία
τις μούσες τις σκοτώσαμε
δεν κάναμε κηδεία
Ποιήματα που μιλούν για τις γυναίκες που φοβούνται να γυρίσουν μόνες σπίτι το βράδυ, που ξυπνούν κάθε μέρα λιγότερες, για τους άντρες που, ακόμα κι όταν θέλουν να βοηθήσουν, δυσκολεύονται ν' αποχωριστούν τα στερεότυπα, ποιήματα για την Αθήνα.
.
.
.
στην άκρη του δρόμου
.
το γυμνό μου πόδι
τρυπήθηκε
από αγκάθια --πατημένου-- σκαντζόχοιρου
(για λίγο κοιταχτήκαμε
το νεκρό ζώο
και εγώ)
όμως δεν ξέραμε ποιος έπρεπε
να ζητήσει συγγνώμη
.
.
.
[ή αλλιώς γηπεδικά]
.
όλες μου οι φίλες
γράφουνε βιβλία
τις μούσες τις σκοτώσαμε
δεν κάναμε κηδεία
left-unfinished
August 20, 2022Δυστυχώς το βιβλίο ξεγλύστρισε από τα χέρια μου, αλλά όσο το ξεφύλισσα ήταν κάτι παραπάνω από υπέροχο.
Read
November 24, 2022Δεν ήμουν ψυχολογικά έτοιμος για αυτό.
June 21, 2025
Βαριά συλλογή, Αθήνα, φίλες, κακοποιήσεις, νοτ φαν γενικά.
3.5☆ ορ σο.
3.5☆ ορ σο.
July 16, 2025
"αντέχουμε
επειδή τάπερ
δεν ανταλλάζουμε
με τις μαμάδες
αλλά με τις φίλες μας"
επειδή τάπερ
δεν ανταλλάζουμε
με τις μαμάδες
αλλά με τις φίλες μας"
Displaying 1 - 16 of 16 reviews