Giannis's Reviews > Ο καπετάν Μιχάλης: Ελευθερία ή θάνατος

«Η Κρήτη δεν θέλει νοικοκυραίους, θέλει κουζουλούς. Αυτοί οι κουζουλοί την κάνουν αθάνατη».

Όταν ξεφύλλιζα τις πρώτες σελίδες του "καπετάν Μιχάλης", αναρωτιόμουν εάν θα κατάφερνα να το ολοκληρώσω και εάν "ήταν για εμένα". Ήταν όπως βλέπετε, το πρώτο βιβλίο του Καζαντζάκη που αποπειράθηκα να ξεκινήσω και είχα πολλές αναστολές. Δε θα πω ψέμματα, τα ίδια συναισθήματα εξακολουθούσαν να με συντροφεύουν για τουλάχιστον 100 σελίδες. Από ένα σημείο όμως και μετά, όλα άλλαξαν. Η "δύστροπη" γλώσσα και ο τρόπος γραφής του Καζαντζάκη, αφομοιώθηκαν και μέσα από τις σελίδες του πονήματός του, ταξίδεψα στο παρελθόν του τόπου μου, της λατρεμένης Κρήτης. Ένα κόσμο τόσο διαφορετικό και ας έχουν περάσει μόλις ένας αιώνας (και κάτι). Ένας κόσμος όπου οι άνθρωποι γεννήθηκαν, έζησαν και πέθαναν με ένα μόνο όνειρο. Την ελεύθερη Κρήτη και την Ένωση με τη μάνα Ελλάδα. Αυτό το όνειρο, επηρέαζε σε τρομακτικό βαθμό την συμπεριφορά των ανθρώπων και την καθημερινότητα τους και για αυτό φαντάζει τόσο "μακρινό" παρελθόν.

Οι χαρακτήρες ήταν εξαιρετικά γραμμένοι και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους. Το μόνο κοινό τους γνώρισμα ήταν η τιμή και η αγάπη τους για την Μεγαλόνησο. Αυτή η τιμή τους όμως πολλές φορές τους έφερνε προ τετελεσμένων και αντιμέτωπους με μερικές δύσκολες καταστάσεις. Η συνύπαρξη με τους Τούρκους ήταν πολλές φορές "ειρηνική", αλλά μέσα τους οι Κρητικοί δεν άντεχαν να κυβερνιούνται από Σουλτάνο και για αυτό οι επαναστάσεις ήταν συνεχείς κάθε 10, 20 χρόνια. Μέχρι μία καινούργια γενιά να γεννηθεί και να ακολουθήσει τα χνάρια των προγόνων στα βουνά και την επανάσταση. Έτσι και εδώ, ο καπετάν Μιχάλης και οι υπόλοιποι συντοπίτες, προσπαθούν να κάνουν περήφανους τους ήρωες του Αρκαδίου. Είτε τα καταφέρουν, είτε όχι, πρέπει να προσπαθήσουν γιατί ένα πράγμα είχε σημασία. Ελευθερία ή θάνατος!

Το καπετάν Μιχάλης, με γέμισε περηφάνια, θλίψη, πόνο, αγωνία και αμέριστο σεβασμό για ανθρώπους που δε γνώρισαν ποτέ την ελευθερία, μα αγάπησαν την πατρίδα τους περισσότερο από όσο εμείς θα μπορούσαμε να ονειρευτούμε ποτέ. Μακάρι στα δύσκολα, να έχουμε έστω και το μισό θάρρος του...Τίτυρου!