Amirsaman's Reviews > فاوست

خب من هم از اون عده‌ای هستم که بواسطه‌ی شروع کردن تجربه‌ی مدرنیته، بهانه‌های نخوندن فاوست رو کنار گذاشتم. قراره فاوستِ مورنائو رو هم ببینم.

توی ریویوها؛
بعضی تحلیل زیبایی ارائه داده بودند از این‌که داستان فاوست، چطور به سرشت بشر ارتباط پیدا می‌کنه.
بعضی به اون کتاب کریستوف مارلو، دکتر فاستوس، اشاره کرده بودند و نیز مرشد و مارگاریتا. (که من هیچ‌کدومشون رو دوست ندارم!)
بعضی از بی‌انسجامیِ ظاهری نیمه‌ی دوم کتاب گله‌مند بودند. جایی که خدایان یونانی و هلن و این‌ها وارد ماجرا می‌شوند، و یک سری «احساسات» و «حالت‌ها» به سخن در میان؛ که خب قابل اجرای تئاتری بنظر نمی‌رسند (مثلا «خرمندی» و «امیدواری» حرف می‌زنند!).
آرتای لترباکسد هم اشاره کرده بود که در داستان دکتر فاستوس، این ایدئولوژی حاکم است که اگر شما فراتر از مرزهایی که کلیسا برایتان مقرر کرده بروید، عاقبت شومی خواهید داشت!

«مردها برای دیدن آمده‌اند؛ زن‌ها، برعکس، تا حاضران را به نمایشی رایگان مهمان کنند.»
«ابتدا ما ثروتمندش کردیم، حالا باید سرگرمش بداریم.»