Miltos S.'s Reviews > Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ

Έχω διαβάσει το 1984, το Φάρεναιτ, το Λάθος και κάμποσα άλλα "δυστοπικά" βιβλία που μου διαφεύγουν τώρα, ενώ έχω δει και αρκετές ταινίες του είδους, κι όμως τίποτα από όλα αυτά δεν φτάνει την πραγματικότητα που ξετυλίγεται μέσα από τις σελίδες του αρχιπελάγους Γκούλαγκ. Για μια ακόμη φορά, η ζωή ξεπερνά τη φαντασία.

Και η πραγματική φρίκη για μένα δεν είναι η αποκάλυψη της κατάντιας της Σοβιετικής Ένωσης. Είναι, άλλωστε, λίγο ως πολύ γνωστό τι κατάληξη είχε ο αγώνας των ανθρώπων, που στις αρχές του περασμένου αιώνα πίστεψαν σε κάτι καλό και αγνό, και σε τι εξελίχτηκε. Και φυσικά δεν μπορώ να μη διακρίνω την ακραία μεροληψία του Σολζενίτσιν, που ξεχειλίζει από ιερά αγανάκτηση για τα πάντα στην πατρίδα του, ενώ προσπαθεί να ωραιοποιήσει την εποχή του Τσάρου, να δικαιολογήσει τον Χίτλερ και να ξεπλύνει ακόμη και τους Ρώσους προδότες που πολέμησαν στο πλευρό των Γερμανικών στρατευμάτων στο Β Παγκόσμιο (κάτι σαν τους δικούς μας δοσίλογους και χειρότεροι μάλλον).

Η πραγματική φρίκη είναι η διαπίστωση ότι μετά από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια αφότου οι πρόγονοί μας κατέβηκαν από τα δέντρα και άφησαν το κτήνος πίσω τους και μετά από χιλιάδες χρόνια πολιτισμού, δεν φαίνεται να έχουμε απαλλαγεί ούτε στο ελάχιστο από αυτό το κτήνος. Και το κτήνος μας κυριεύει μόλις βρεθούμε με εξουσία στα χέρια μας και καταλάβουμε ότι οι πράξεις μας - όποιες κι αν είναι αυτές - θα μείνουν ατιμώρητες. Εκεί είναι που ο άνθρωπος χάνει πλέον κάθε ίχνος από τη "θεία¨του φύση και δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο απέναντι στους συνανθρώπους του.

Και για να χρησιμοποιήσω μια σκέψη του ίδιου του συγγραφέα:
"Αυτή η φυλή των λύκων από πού άραγε εμφανίστηκε στον λαό μας? Δεν βγήκε από τη δική μας ρίζα? Δεν είναι αίμα δικό μας?
Δικό μας είναι.
Για να μην καμαρώνουμε λοιπόν ανεμίζοντας τους λευκούς μανδύες των δικαίων, καλά θα έκανε ο καθένας μας να ρωτούσε τον εαυτό του: αν η ζωή μου έπαιρνε άλλη τροπή, μήπως θα γινόμουν κι εγώ τέτοιος δήμιος?
Η ερώτηση είναι φοβερή, αν θέλεις να απαντήσεις τίμια."