Hülya Meier's Reviews > Masumlar

“benim vatanım çocukluğumdu ve ben büyüdükçe uzaklaştım ondan, uzaklaştıkça da o büyüdü içimde” cümlesiyle başlayan roman, içindeki tüm masalsı dille anlatılan köy anılarının, “şimdiki” duygusunu içinde barındırıyor.

İstemeden memleketinden uzakta Cambridge’de büyümüş ve hala orada yaşayan Brani Tawo’ nun, Haymana Ovası’ nda bir köyde geçen çocukluğuna duyduğu özlem… Aslında hiç de öyle rahat geçmemiştir çocukluğu; ailede onca çileler, absürt gelenekler ve trajik ölümler, kayıplar vardır, ama yine de bir arada yaşanmışlık duygusu, anneye özlem, aileye belki de daha derin köklerine duyulan gittikçe artan hasretlik durumu söz konusudur. Sanki, yarım kalanları aramakla, bir türkü bazen bir ağaçla derinleşen sıla hikayesi… Özellikle köyde geçen hikayeler, okuyanı alıp bazen tarihsel bazen geleneksel adeta bu diyarlara götürür.

Kitabın adı niye “masumlar” diye düşündüğümde, sanırım, annenin yıllar sonra yaşadığı yerdeki iyi ya da kötü herkes için “masum” demesi, olumlu bir kabullenişiyle bağlantılı.

Gurbet konusunda düşündüren, yaşanmışlıkların değerini hatırlatan ve memleket konusunu irdeleyen güzel bir roman.