Burak's Reviews > Odun Kesmek

Bernhard yine bildiğimiz gibi, önünden geçen herkese nefretini kusuyor. Bu seferki başkarakterimiz 15-20 sene önce Londra'ya giderek terk ettiği Viyana'ya dönen bir yazar. Önce eski dostlarından birinin intihar ettiğini öğreniyor, sonra da gittiğinden beri hiç konuşmadığı bir çifte rastlayıp cenazenin hemen sonrasına denk gelen bir "sanatsal akşam yemeğine" davet ediliyor. Biz de anlatıcıyı bu akşam yemeğinde yakalıyoruz. Oturduğu berjerde eskiyi, şimdiyi, cenazeyi, nefret etmesine rağmen tekrar içine girdiği sanat camiasını ve iki yüzlülüklerini, devleti, tiyatroyu, kendini, herkesi, her şeyi ve en önemlisi de Viyana'yı gözlemliyor, eleştiriyor, nefretini üzerimize boca ediyor.

Bir Bernhard kitabını ele alıp eleştirmek pek mümkün değil galiba. Kendisinin dilini, tüm kitabı tek bir paragraftan oluşturmasını, cümleleri art arda birkaç kere tekrar etmesini, nefretini seviyorsanız Odun Kesmek'i de seversiniz. Ben anlatıcının zihninde oturuyormuşum gibi hissettiren bu es vermeyen, bol tekrarlı anlatımı, huysuz, nefret dolu ama humoru da olan anlatıcıları çok seviyorum. Bu kitaba da bayıldım haliyle. Sezer Duru'nun çevirisi de muhteşem.

Bernhard okumaya külliyatı bitirene dek devam edeceğim.