Erasmia Kritikou's Reviews > Ο άντρας μου

'Οπως ολοι μας λιγο πολυ, ειχα διαβασει κι αν ειχα διαβασει για τη Ρουμενα Μπουζαροφσκα, πως ξεκινησε το #metoo στη χωρα της, ειχα διαβασει γι αυτο εδω το βιβλιο τα μυρια οσα, - αυτο, ξερετε, ανεβαζει τον πηχυ, δημιουργει εξπεικτέισιονς, που σπανια ικανοποιούνται.

Ετσι, οταν το ξεκινησα, απογοητευτηκα πολύ απο το πρωτο διηγημα, Ο αντρας μου ο ποιητης.
Ειδα μια γελοιογραφια, μια χλευη του αντρα της που με αφησε να νιωθω αβολα και να παραπονιεμαι στον δικο μου αντρα λεγοντας του Φεμινισμος δεν ειναι να μειωνεις τους ανδρες.

Τα επομενα διηγηματα πηγαν αρκετά καλυτερα (θεωρώ γι αυτο ατυχή την επιλογή του πρωτου διηγηματος στην θεση αυτη, που κερδιζει ολες τις πρωτες εντυπωσεις) και αρχισα να τα "ακουω" με περισσοτερο ενδιαφερον. Το πιο ομορφο διηγημα με διαφορα κιολας, για μενα ηταν το τέταρτο
- Γονιδια -
Ειδα πολλες συμβολικες προεκτάσεις και λεπτη ειρωνεία σ' αυτο. Με προβληματισε κι ένιωσα την ανάγκη να το συζητησω.
ξεχώρισα και τη "Λίλη" .

Γενικα, αυτα που συμπεριλάμβαναν παιδια στην υπόθεσή τους, καπως ξεχωριζαν για μενα, ισως γιατι ειμαι μανα και τα ζω, ισως γιατι επαληθευεται παντα ο Σοφοκλης στο Αμαρτιες γονεων τεκνα παιδευουσι,
ισως επειδη ο αναγνωστης μπορει ξεκαθαρα να δει την πορεία της παράδοσης να μακραίνει, να συνεχιζεται, να πατάει στα χναρια των παλιών ως πρότυπα που ειναι των παιδιων τους,
να διαιωνιζεται αυτο το βαρβαρο τοτέμ του ανδρα πασά στα Βαλκάνια - που ειναι ξεκαθαρα τουρκικο -
κ μας ειναι γνώριμο κι εδω (ολες οι χωρες που περασαν Τουρκοκρατια) στην Ελλαδίτσα μας :
η υποταγη της γυναικας και η θυματοποίησή της, το πόσο πρεπει διπλάσια να παλεύει για να ανελιχθεί,
με χιλια εμποδια στο δρομο της ζωης και της καριερας της, εμπόδια και καταπιέσεις και 'πρέπει' -
Να μην παιζει καν με ίσους όρους μόνο και μόνο εξαιτιας του φύλου που γεννήθηκε.

Μου άρεσε που ειδα και σωστους άντρες μέσα στα διηγήματά της. Στοργικούς, οικογενειάρχες, λογικούς.

Μου άρεσε που ειδα και ανισόρροπες γυναικες, αλκοολικές, αδιάφορες για τα παιδια τους, χωρις μητρικά ένστικτα. Μου αρεσε γιατι κι αυτο ειναι μερος της ισοτητας, οταν ξεκινας να χτιζεις ενα κατηγορώ και να κρινεις. Το να μην εισαι μονόπλευρος.

Γενικά ηταν μια ωραια πρώτη προσπάθεια, χωρις ιδιαιτερο βαθος και πειστικοτητα μερικες φορές, σιγουρα με περιθωρια βελτίωσης.

Απο την μετάφραση/επιμελεια θα ηθελα λιγο περισσοτερα λαογραφικα στοιχεια και ΣτΜ, γιατι δεν υπήρχε τίποτα απολύτως διαγωτιστικό ως προς τον τροπο ζωης, τα ηθη/εθιμα, ενω ολοκληρο το βιβλιο διαπνέεεται από ακριβως αυτό.

Υπάρχει, για παραδειγμα ενα ολοκληρο διηγημα που λεγεται Ογδοη Μαρτίου, και μιλανε και διχαζονται για τη σημασια αυτης της ημερας οι ηρωες - φανταζομαι ειναι καποια εθνικη γιορτη της Β. Μακεδονιας.
Θα ηθελα να υπηρχε εστω ενας αστερίσκος που να εξηγει τι γιορτάζεται τη μερα αυτη. Αν ξερει καποιος ας το γραψει στα σχολια παρακαλω.




-------------
"Θα πεθάνεις απο αυτό που σε τρώει. Τα μυστικά ξέρουν να σε τρώνε απο μέσα"