Zanim kupiłem Neon White jedyne co wiedziałem o grze to, że definitywnie jest warta spróbowania ze względu na swój gameplay, ale że choć jest świetny, to jest on też przeplatany beznadziejnie napisaną fabułą, która, co ciekawe, okazała się wbrew pozorom zaskakująco przyjemna.

Rozgrywka w Neon White polega na strzelaniu do demonów i przechodzeniu krótkich poziomów, które przeważnie mieszczą się w okolicy minuty, choć zdarzają się dłuższe, jak adekwatnie nazwany Marathon, stanowiący podsumowanie umiejętności nabytych w całej grze i znacznie dłuższy niż pozostałe etapy, jeśli nie skorzysta się ze speedrunnerskich skrótów.

Fabuła opowiada o staraniach grupy grzeszników, którzy w zamian za eksterminację demonów mogą na chwilę dostać się do nieba, a zwycięzca pozostanie tam w nagrodę przez cały rok.

Owszem, ludzie mają rację, mówiąc, że historia opowiedziana w Neon White bywa momentami żenująca do bólu, ale dla mnie należy do tych, które są tak złe, że aż dobre, i jest definitywnie świetnym pastiszem typowych visual novel. Oczywiście, jak przystało na dobry pastisz, nie skupia się jedynie na tych idiotycznych, bądź sprośnych momentach, lecz także na dramatycznych i nawet wzruszających, jak jedno z dwóch zakończeń gry.

Na pewno nie spodobałaby mi się tak bardzo gdyby nie fakt, że prawie wszystkie dialogi są tutaj faktycznie wypowiadane przez aktorów głosowych, którzy odwalili kawał niesamowicie dobrej roboty i aż chciałbym zobaczyć jak wiele frajdy sprawiało im wypowiadanie takich kuriozalnych tekstów jak "You were my Sasuke, man. The darkness to my light." wypowiadane przez stereotypowego durnia o złotym sercu czy "Can't believe God himself decided to bless me with the thing I love most: a completely clueless boy." mówione przez tutejszą reprezentantkę femme fatale. Co ciekawe, głosu głównemu bohaterowi użycza Steve Blum, który w angielskim dubbingu Cowboya Bebopa był głosem Spike’a Spiegela.

Muzyka w grze została stworzona przez zespół Machine Girl i idealnie pasuje do gameplayu. Jest szybka i na pierwszy rzut oka może wydawać się chaotyczna, jednak pozostaje bardzo powtarzalna w obrębie poszczególnych utworów. Dzięki temu potęguje uczucie wpadania w trans i świetnie współgra z wielokrotnym powtarzaniem jednego poziomu, by wykręcić jak najlepszy czas. Przed zagraniem słuchałem ich muzyki i to właśnie przez nią zdecydowałem się kupić Neon White.

W grze nie uświadczyłem żadnych błędów poza jedną sytuacją, w której przy śmierci na jednym z późniejszych poziomów, w których otrzymuje siękartę z Księgi Życia i można się teleportować,nie mogłem rozpocząć poziomu od nowa. Musiałem więc wyłączyć grę, a po ponownym włączeniu skasował mi się save. Na szczęście gra często robi backupy, więc łatwo odzyskałem swój postęp.

Zdecydowanie polecam osobom, które lubią szybkie gry, dobrą muzykę oraz kliszowate historie.

[h1]Niebo naładowane anielskim pyłem[/h1] Zanim kupiłem Neon White jedyne co wiedziałem o grze to, że definitywnie jest warta spróbowania ze względu na swój gameplay, ale że choć jest świetny, to jest on też przeplatany beznadziejnie napisaną fabułą, która, co ciekawe, okazała się wbrew pozorom zaskakująco przyjemna. Rozgrywka w Neon White polega na strzelaniu do demonów i przechodzeniu krótkich poziomów, które przeważnie mieszczą się w okolicy minuty, choć zdarzają się dłuższe, jak adekwatnie nazwany Marathon, stanowiący podsumowanie umiejętności nabytych w całej grze i znacznie dłuższy niż pozostałe etapy, jeśli nie skorzysta się ze speedrunnerskich skrótów. Fabuła opowiada o staraniach grupy grzeszników, którzy w zamian za eksterminację demonów mogą na chwilę dostać się do nieba, a zwycięzca pozostanie tam w nagrodę przez cały rok. Owszem, ludzie mają rację, mówiąc, że historia opowiedziana w Neon White bywa momentami żenująca do bólu, ale dla mnie należy do tych, które są tak złe, że aż dobre, i jest definitywnie świetnym pastiszem typowych visual novel. Oczywiście, jak przystało na dobry pastisz, nie skupia się jedynie na tych idiotycznych, bądź sprośnych momentach, lecz także na dramatycznych i nawet wzruszających, jak jedno z dwóch zakończeń gry. Na pewno nie spodobałaby mi się tak bardzo gdyby nie fakt, że prawie wszystkie dialogi są tutaj faktycznie wypowiadane przez aktorów głosowych, którzy odwalili kawał niesamowicie dobrej roboty i aż chciałbym zobaczyć jak wiele frajdy sprawiało im wypowiadanie takich kuriozalnych tekstów jak [b]"You were my Sasuke, man. The darkness to my light."[/b] wypowiadane przez stereotypowego durnia o złotym sercu czy [b]"Can't believe God himself decided to bless me with the thing I love most: a completely clueless boy."[/b] mówione przez tutejszą reprezentantkę femme fatale. Co ciekawe, głosu głównemu bohaterowi użycza Steve Blum, który w angielskim dubbingu Cowboya Bebopa był głosem Spike’a Spiegela. Muzyka w grze została stworzona przez zespół Machine Girl i idealnie pasuje do gameplayu. Jest szybka i na pierwszy rzut oka może wydawać się chaotyczna, jednak pozostaje bardzo powtarzalna w obrębie poszczególnych utworów. Dzięki temu potęguje uczucie wpadania w trans i świetnie współgra z wielokrotnym powtarzaniem jednego poziomu, by wykręcić jak najlepszy czas. Przed zagraniem słuchałem ich muzyki i to właśnie przez nią zdecydowałem się kupić Neon White. W grze nie uświadczyłem żadnych błędów poza jedną sytuacją, w której przy śmierci na jednym z późniejszych poziomów, w których otrzymuje się[spoiler]kartę z Księgi Życia i można się teleportować,[/spoiler]nie mogłem rozpocząć poziomu od nowa. Musiałem więc wyłączyć grę, a po ponownym włączeniu skasował mi się save. Na szczęście gra często robi backupy, więc łatwo odzyskałem swój postęp. Zdecydowanie polecam osobom, które lubią szybkie gry, dobrą muzykę oraz kliszowate historie.