Panagiotis's Reviews > Πέδρο Πάραμο

Το βιβλίο του Ρούλφο συνοδεύεται από μια εισαγωγή που δίνει συνοχή στις όποιες φήμες έχει πάρει το αυτί του αναγνώστη: ένα βιβλίο με μια μυθική ταυτότητα, το μοναδικό μυθιστόρημα ενός συγγραφέα που μετέπειτα και για χρόνια ταλάνιζε κοινό και κριτικούς με την συγγραφή ενός δεύτερου που ποτέ δεν τα κατάφερε. Με αυτό το βιβλίο και άλλη μια συλλογή διηγημάτων θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους λατινοαμερικάνους συγγραφείς. Τον μνημονεύουν τρανοί άνθρωποι όπως ο Μπόρχες και ο Μάρκες.

Δεν έχω πίστη στον μέσο αναγνώστη και εκπλήσσομαι με την ευρεία αποδοχή που έχουν τέτοια βιβλία. Με μια πρόχειρη στατιστική εκτίμηση θα πω πως μια μεγάλη μερίδα του τιτάνιου κοινού που έχει διαβάσει αυτό το βιβλίο θα συμπίπτει με τους αλλόφρονες και ανεγκέφαλους αναγνώστες της εξίσου μεγάλης πίτας των λογής σκουπιδιών που γνωρίζουν την επιτυχία και μας βασανίζουν με τις μετέπειτα κινηματογραφικές τους μεταφορές. Πιθανώς αυτή μου η αποτίμηση να είναι ενδεικτική της κακής μου πίστης στο ανθρώπινο είδος. Κατατρύχομαι από προκαταλήψεις, έχω παρωπίδες και τσουβαλιάζω ανθρώπους ατσούμπαλα. Δε με νοιάζει και ιδιαίτερα η αλήθεια είναι, αφού οι απόψεις μου μένουν σε αυτές τις γραμμές, αβλαβείς, εν μέσω των χειρότερων δειγμάτων της ανθρωπότητας που κλέβουν, εξαπατούν τις ελπίδες μας, σκοτώνουν και βιάζουν στο όνομα της εξουσίας. Πάντα λοιπόν απορώ τι είναι αυτό που είδε ο κόσμος σε αυτό το βιβλίο. Σκέφτομαι κακόβουλα: ανάθεμα και αν κατάλαβαν τίποτα. Το επίμετρο του Φουέντες και του συνακόλουθου από τον Σόμερς δεν τα διάβασα για να το παίξω έξυπνος. Με μια πρώτη ανάγνωση του βιβλίου δεν κατάλαβα πάρα πολλά. Με λίγο παίδεμα και χρήση των συμβατικών μέσων ανάλυσης θα μπορούσα να πω μερικά πραγματάκια αλλά το βρίσκω άχρηστο. Ας πούμε πως το βιβλίο είναι αρκούντως ποιητικό για να αρέσει σε κόσμο που βαριέται το πεζό, σαφώς ονειρικό για να συνεπάρει τον κόσμο που παραδόθηκε αμαχητί στον μαγικό ρεαλισμό.

Η γλώσσα του είναι συνταρακτικά εντυπωσιακή, πάντως. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που διάβασα ένα μυθιστόρημα με τόσο ξεχωριστή αφήγηση ικανή να τσακίσει κάθε σύμβαση γραφής δίχως να γίνεται κουραστική, δίχως καμία διάθεση έπαρσης και εντυπωσιασμού. Στις διακοπές μου προσπαθούσα να ξεκλέψω λίγο χρόνο για να διαβάσω κάτι από τις πανέμορφα καμωμένες γραμμές του. Ο Ρούλφο είναι ένας μαέστρος που μαγεύει, γράφοντας από κάπου μακριά, σα να μιλάει δίπλα στο αυτί του αναγνώστη με μια στοιχειωμένη ανάσα.

Το Πέδρο Πάραμο είναι καλό; Είναι τόσο καλό πια; Είναι τόσο καλό, ναι, γιατί επηρέασε τόσο σπουδαίο κόσμο, το αποδέχθηκε το κοινό με αγάπη, έφτιαξε έναν μύθο γύρω του. Γενικά είχε ένα βαρύ πάτημα στην λογοτεχνία, οπότε η άποψή μου λίγο μετράει. Κάθε φορά που διαβάζω ένα εντυπωσιακό δημιούργημα από αυτά τα λίγα, ξέρω πως δεν θα το ξαναδιάβαζα εύκολα. Μα αν δεν έχει επαναληψιμότητα ένα έργο γιατί είναι καλό; Η λογοτεχνία έχει ανάγκη από τους μύθους της, χρειάζεται αυτούς του γίγαντες. Ο Ρούλφο είμαι σίγουρος μπόλιασε κάτι σπουδαίο στην μυθοπλασία και το κατόρθωμά του ταξίδεψε αθόρυβα μα ταχύτατα μέσα στην συγκαιρινή του λογοτεχνία και θα συνεχίζει να ταξιδεύει μέσα στα σύγχρονα μυθιστορήματα που θα γραφτούν. Κατά μία έννοια είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά, σπουδαία βιβλία που μπορεί να διαβάσει κάποιος μέσα σε 200 σελίδες.

ΥΓ Οι παραπάνω γραμμές αφιερώνονται στην Γκέλλυ και Το Άσχημο που τις περίμεναν στωικά να γραφτούν τις μικρές ώρες.