°°°·.°·..·°¯°·._.· ʜᴇʟᴇɴ Ροζουλί Εωσφόρος ·._.·°¯°·.·° .·°°° ★·.·´¯`·.·★ Ⓥⓔⓡⓝⓤⓢ Ⓟⓞⓡⓣⓘⓣⓞⓡ Ⓐⓡⓒⓐⓝⓤⓢ Ταμετούρο Αμ's Reviews > Αίσθημα Ιλίγγου

Ψυχεδελικός περίπατος παρέα με τη μνήμη και τη λήθη και ξάφνου μπροστά μας εμφανίζεται μια μεγάλη αγάπη που δεν θα καταπιεί ποτέ η λησμονιά.

Πως να μην ρίξεις όλα τα αστέρια του ουρανού σε αυτό το αίσθημα ιλίγγου και συνειδητής λογοτεχνικής μελαγχολίας;

Το παράξενο γεγονός του έρωτα μας εξηγεί ο Σταντάλ και μας μεταφέρει σε ιστορικές μάχες, απέραντα πεδία πτωμάτων,πολλές ερωμένες,απογοητεύσεις,αρρώστιες και το τελευταίο ταξίδι ανάμεσα σε φαντασία και πραγματικότητα.
Ενα ταξίδι που απολαμβάνουμε για τις αλησμόνητες ώρες σιωπής και τον χιμαιρικό έρωτα ως ψεύτικη συναλλαγή ευτυχίας.


Αρχικά ξεκινάμε απο τη Βιέννη είμαστε ακούραστοι περιπλανητές και κάνουμε μεγάλες και κουραστικές πεζοπορίες.
Κάπου συναντάμε τον ποιητή Δάντη,είναι κι αυτός εξόριστος απο τη λήθη του,μα δεν προλαβαίνουμε να του μιλήσουμε. Περπατάει βιαστικά και χάνεται.
Ίσως φταίει η μνήμη που μας παραπλανεί κοροϊδευτικά.

Στις νυχτερινές βόλτες μας υπάρχει σκοπός. Πρέπει οπωσδήποτε να αντιμετωπιστεί το αίσθημα δυσφορίας και ιλίγγου. Δεν είναι ώρα να γείρουμε στο «ρεύμα του χρόνου». Όχι ακόμη τουλάχιστον.

Συνεχίζουμε στη Βενετία. Εδώ πρέπει οπωσδήποτε να ρυθμιστεί το σύστημα νομολογίας για το ερωτικό πάθος.
Πρέπει να αθωώσουμε τον Καζανόβα πριν αρχίσει να παίρνει στα σοβαρά τις σκέψεις του περί τρέλας και ορίων της ανθρώπινης λογικής.

Φτάνουμε στα Λουτρά της Ρίβα. Χρειαζόμαστε απομόνωση-ξεκούραση-θεραπεία- και έρωτα πλατωνικό.
Υπάρχει ένας βασανισμένος επισκέπτης ανάμεσα στους άλλους. Φοβάται την πολυκοσμία,είναι απίστευτα μοναχικός και μόνιμα σκεπτόμενος. Μας κάνει να τον αγαπήσουμε,να τον πιστέψουμε να τον νιώσουμε ως την ψυχή όταν μας λέει μουδιασμένα ιστορίες για την αρρώστεια του και μια αποσπασματική θεωρία περί του έρωτα δίχως σωματική επαφή.

Πριν ξεκινήσει μας ξεκαθαρίζει πως θα κάνουμε λίγο παρέα χωρίς ανταλλαγές προσωπικών στοιχείων και όταν έρθει η ώρα του αποχωρισμού θα φύγουμε απλώς αφήνοντας μόνο ευσεβείς πόθους.

Και λεει: στον έρωτα δίχως σωματική επαφή δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο πλησίασμα και την απομάκρυνση.
Όταν θα ανοίγαμε τα μάτια,θα ξέραμε ότι η φύση είναι η ευτυχία μας και όχι το σώμα μας,που απο καιρό πια δεν ανήκει στη φύση. Γι'αυτό κρατάνε όλοι τον λάθος αγαπημένο,και υπάρχουν σχεδον μόνο τέτοιοι,στον έρωτα έχουν τα μάτια κλειστά ή τα έχουν διάπλατα ανοιχτά απο την απληστία,το ίδιο πράγμα δηλαδή.
Ποτέ οι άνθρωποι δεν ήταν τόσο αβοήθητοι και τόσο ασυνάρτητοι πνευματικά όσο σε αυτή την κατάσταση.
Και τότε δεν μπορούν πια να κυριαρχήσουν στις αντιλήψεις τους.
Υπόκειται κανείς σε μια διαρκή πίεση προς την εναλλαγή και την επανάληψη,η οποία,κάνει τα πάντα απο τα οποία προσπαθεί κανείς να κρατηθεί,ακόμη και την εικόνα του αγαπημένου προσώπου,να διαλύονται. Τέτοιες καταστάσεις λίγο απέχουν απο την τρέλα.

Αυτά μας είπε και δεν χρειάστηκε να συστηθούμε. Δεν ήταν άλλος απο τον Φράντς Κάφκα!!

Μόνο γι'αυτά τα λόγια περνάει στα αγαπημένα και αξέχαστα.
Μόνο γι'αυτά τα λόγια δεν γίνεται να αποχωριστούμε πολιτισμένα.
Μόνο γι'αυτά τα λόγια ....


Καλή ανάγνωση!
Πολλούς πλατωνικούς ασπασμούς!