Maziyar Yf's Reviews > پدرو پارامو

پدرو پارامو قطعا جز کتابهایی ایست که زیاد داستان آن را نفهمیدم ، یک کلاف سردرگم بود با گره ای کور که هر چه قدر تلاش برای باز کردن آن می کردم ، گره کور تر میشد . مرزهای حقیقت و رویا به قدری کم رنگ بود که حداقل برای من مشخص نبود ، البته کتاب دیالوگ های شاهکاری هم داشت مانند فردی که نمی مرد و منتظر مرگ بود . اما این دیالوگ ها به تنهایی نمی توانست بار سنگین گم شدن داستان در دل داستان و درک نکردن سورئالیسم جادویی کتاب را تحمل پذیر کند .
پدرو پارامو را باید بار دیگری خواند و بعد قضاوتش کرد ، که اگرکسی بار اول داستان را متوجه نشد ، مشکل از خواننده است و در صورت نفهمیدن کتاب در بار دوم ، مشکل از نویسنده .

اما پس از خواندن دوباره کتاب ، کمی بیشتر با دنیای وارونه آقای رولفو آشنا می شویم :
خوان پرثیادو بنا بر وصیت مادر، به روستای کومالو آماده است تا پدرش را پیدا کند، اما روستا یک مشکلی دارد و جای نرمالی نیست . در کومالو ارواح زندگی می کنند و خوان میتواند صدای آنان را بشنود ، اما کسانی که در کومالا زنده هستند و هنوز نمرده اند هم منتظر مرگ اند . در حقیقت در کومالا ارواح و زنده گان در کنار هم دارند زندگی می کنند و خیلی در مکالمات کتاب مربوط به مردگانی ایست که درگورخود خوابیده اند.
جهانی که آقای رولفو با دقت آفریده است از پازل های زیادی ساخته شده که خواننده باید قطعات پازل را با تیز هوشی در کنار هم بگذارد تا شاید داستان کتاب بر او روشن شود .
اما برای من هنوز چه دانستم های بسیاری وجود دارد که برای درک آن نیاز به خواندن مجدد و مجدد کتاب هست :
چه دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بی‌چون

پس از سه بار خواندن کتاب پدرو پارامو ، همچنان بخش زیادی از داستان به شکل علامت سوال و کشف نشده باقی می ماند ، مرزی بین واقعیت و خیال و دنیای مردگان و زنده گان عملا وجود ندارد . شاید بتوان گفت شخصیت های اصلی کتاب خوان پرثیادو ، پدرو پارامو و سوسانا هستند ، اما شخصیت های فرعی پرقدرتی هم در داستان وجود دارند که روایت هایی از طرف آنان گفته می شود .
قدرت و نبوغ نویسنده در ساختن این دنیای خیالی بسیار قابل ستایش هست ، نویسنده با تسلط دنیاها را مرزبندی می کند ، در واقعیت انقلاب مکزیک رخ می دهد و در خیال پژواک ها ، نجواها حاکمند .