Agir(آگِر)'s Reviews > Faust, Part One

هر کسی که راه می‌رود می‌تواند گم بشود

زمانی فرا می‌رسد که بدجور به خودت می‌لرزی...نه برای آنچه بر سرت خواهد آمد...بلکه برای آنچه از کف داده‌ای...زندگی و عمری که خرج ایدئولوژی و آرمانی کردی که حالا بهش شک داری!!!...شاید بگویی باز وضع‌ات بهتر از آن داعشی‌ها و نظامیانی است که آدم‌ها را کشته و کودکان را سر بریده‌اند...اما نیست....تو هم زندگی‌ات را قربانی کرده‌ای!!!
چیزی که می‌توانست یه هدیه بزرگ باشد را برای هیچ و پوچ به هدر دادی!؟...تو هم یک فاوستی...و من نیز...فاوست تاریخ انسانی ماست که پی برده‌ایم بی‌ثمر در پی هیچ تمام شد...و حالا که بعد هزاره‌ها بیدار شده‌ایم، با جنونی همه‌گیر می‌خواهیم یک شبه رهِ هزارساله را برویم تا شاید آنچه از کف داده‌ایم را بدست آوریم...همین است که وارد عصری شده‌ایم که ماشین‌آلات سریع‌السیر از هر سو سَر برآورده‌اند...به راستی کە انسان جراتِ ایستادن و اندیشیدن را ندارد

شاید بجای گم شدن در این همه راه ایستاد و در خود گم شد...یا کامل غرق می‌شوی‌ یا...نمی‌دانم...گوته که می‌گوید: هر قصد بزرگی در آغاز غلط می‌نماید!!!