Yegane's Reviews > مرد بالشی

قصه‌ها میتونن خیلی تلخ باشن، اونقدر که تا مدت‌ها بعد، طعم تلخشون رو حس کنی.


تو هم وقتی نوشتی، از توی تاریکی، امید داشتی شاید یه مردبالشی پیدا بشه، پیدا بشه و به روش مردهای بالشی، بچه‌ها رو نجات بده؛ با مردهای سیبی کوچیک، با هدیه‌ی عجیبی که به پاهای بچه‌ای که توی خیابون بهش خوراکی داده و...

کاتوریان کاتوریان کاتوریان، به آرزوت رسیدی؟

کاتوریان عزیزم، تلاشت برای نشون دادنِ گوه بودن زندگی، قابل ستایشه، هر چند گرون واست تموم شد.

زندگیِ زیبا شاید به اندازه‌ی ترک اعتیادش سخت باشه، زیبا فقط نُه سالش بود، و من به این فکر می‌کردم که آینده چه زندگی غیرمنتظره‌ای واسه‌اش پیش‌بینی کرده؟
برای دختر نه ساله‌ای که خیلی خیلی سخت، ترک کرده.

گاهی فکر می‌کردم کاش سال‌ها بعد، قصه‌ی زن موفقی رو بشنوم که از دوران کودکیِ سختش تعریف می‌کنه و اتفاقی اسم و زمان و خاطره رو مطابقت بدم و همین دختر باشه؛ اینجوری سعی می‌کنم وقتی تو چشماش نگاه می‌کنم، خودم رو گول بزنم که شاید یه روز، همه چی قنشگ بشه.

دختر کوچولوی قصه، الآن که ترک کرده بین سی تا زن با مشکل روانی زندگی می‌کنه، و تصور اینکه روزهایی سخت‌تر از این رو داشته می‌تونه معنی واژه‌ی فاجعه باشه.

خودم از یگانه می‌ترسم که اعماق وجودش میگه کاش مردبالشی وجود داشت، میومد و کارش رو انجام می‌داد، ترسناک می‌شم اما نمی‌تونم به اون امید کوچیک، همون کورسوی نوری که خیلی کمرنگ تو تاریکیِ محض وجود داره دلخوش باشم، اون دختر کوچولویی که مامانش ولش کرد و رفت چی میشه؟ و بچه‌های دیگه؟

مرد بالشی، کاش وجود داشتی!
کاش هیچ وقت دود نمی‌شدی بری تو هوا، همون جمله‌ی یه پایان تلخ بهتر از یه تلخی بی پایانه...