Meltem Sağlam's Reviews > Altın Kâse

Uzun betimlemeler ve derin duygusal çözümlemelerin bolca yer aldığı, uzun bir roman.

Zenginlik, asalet ve adanmışlık arasında, gizemli cümlelerle ifade edilen duygular, kitabın tamamına yakın kısmında merak uyandırıyor. Karakterlerin sayısal olarak çokluğu, oldukça uzun bir roman olan metne zenginlik katarken, farklı sesleri duymamızı engellemiyor. Karakterlerin sesli ifade etmedikleri derin duyguları ve felsefeleri, daha dikkatli bir okuma gerektiriyor.

Yazarın, bu kitapla aynı dönemde yazılmış olan “Güvercinin Kanatları” adlı eserinde de aynı duyguyu hissetmiştim. ‘Bir Kadının Portresi’ eseri; -çeviriden mi kaynaklanıyor bilmiyorum ama- daha akıcı ve daha fazla okuma keyfi veren bir eser.

Bunun nedenlerinden biri; duygusal ve psikolojik çözümlemeleri içeren ve iç içe -parantez cümleleriyle- açıklamalarla iyice uzayan cümleler. Bu uzun cümleler, zaman zaman dikkatin dağılmasına ve akışın bozulmasına neden oluyor. Yazar zaten yaratmış olduğu muammalar, belirsizlikler, boşluklar ve hızlı ileri gidiş ve geri dönüşlerle bu dikkat gerekliliğini yaratmışken, bu uzun cümleler anlamın kavranmasını oldukça zorlaştırıyor. Dolayısıyla, metnin/olayların anlaşılabilmesi için cümlelerin birkaç kez okunması gerekiyor, dikkat dağınıkken ve hızlı okunacak bir kitap değil.

Bir başyapıt olan bu eseri okumak keyifliydi.