ع. ر. افّلا's Reviews > پرده

با صبا خیلی پیش می‌آید دربارهٔ میلان کوندرا حرف بزنیم، چون بت ادبی او و از نویسنده‌های موردعلاقهٔ من است. همین بار اخیر که یکدیگر را دیدیم هم بحثش پیش آمد، و من گفتم چه حلال‌زاده! یکی از کتابهایش توی کیفم است، و این را برداشتم و بهش نشان دادم. نگاهی به فهرستش انداخت، و گفت از اینجاش عکس بفرستم، و بعد گفت از اینجاشم، و عاقبت هم از کل فهرست. من گفتم بگیر برای خودت، و روز بعد یکی برای خودم سفارش دادم، و بدون اینکه بدانیم داشتیم به طور موازی می‌خواندیمش. روز دیگری لابه‌لای حرف‌هایمان باز به کوندرا رسیدیم، و از صفحهٔ ۲۳ کتاب برایم عکس فرستاد، که دیدم زیر سه قسمتش خط کشیده، و من هم برایش از همان صفحه عکس فرستادم، من هم زیر دو تا از آن سه قسمتِ او خط کشیده بودم. او دیالوگی از فیلم نون‌وگلدون برایم فرستاد:
- اونم تو رو دوست داره؟
- بله.
- خودش بهت گفته؟
- نه.
- ها. از کجا می‌دونی پ؟
- خب، راستش من بهش کتاب می‌دم، بعد وقتی کتاب رو پس می‌گیرم، لاش گل گذاشته.
- چه کتابایی بهش می‌دی؟
- کتاب‌های رمان، شعر، کتاب‌های علمی و کتاب‌های کامپیوتر.
- می‌خونه پس می‌ده یا فقط لاش گل می‌ذاره؟
- نه آقا می‌خونه.
- از کجا می‌دونی؟ ازش می‌پرسی که خوندی؟
- نه، وقتی کتابو می‌گیرم می‌بینم زیر جمله‌های خوبش خط کشیده.
- اونم می‌خواد مثل تو بشریت رو نجات بده؟
- بله
- از کجا می‌دونی؟
- از اون جمله‌هایی که زیرش خط کشیده.

شاید چیزی که گفتم شبیه فصل اول یک رمان عاشقانه باشد، اما نیست. همانطور که در یادداشت دیگری هم اشاره کردم، تورگینیف می‌گوید «شاید تقدیرش چنین بود که لحظه‌ای از عمرش را با تو همدل باشد»، چیزی که من تجربه می‌کنم رابطهٔ عاشقانه نیست، لحظات همدلی است، و منظورم فقط الان و این شخص نیست، انگار کل زندگی‌ام آسمان تنهایی تاریک شبی ست که این لحظات همدلی همچون ستاره‌هایی در آن می‌درخشند، و اگر پرنسس فیونا بگوید: تو دیگه چه‌جور عاشق‌پیشه‌ای هستی؟
باید بگویم: اینم یه جورشه.

کتاب خوبی بود از یک نویسندهٔ خوب.