Antonio Papadourakis's Reviews > Θα πέσει η νύχτα

3 1/2*
Από τότε που γνώρισα τον Τζαμιώτη μέσα από το πολύ καλό 'Η πόλη και η σιωπή', πάντοτε τον αναζητώ και σπάνια με απογοητεύει. Το παρόν, ογκώδες και πιο πρόσφατο έργο του είναι πολύ καλό και θα ήταν σχεδόν αριστουργηματικό αν έλειπαν τα κεφάλαια με τη κόρη του Λευτέρη, Άζια (δεκτός ο περιβαλλοντικός προβληματισμός, αλλά οι χαρακτήρες είναι μη πραγματικοί) και αν τελείωνε με τρόπο πιο ολοκληρωμένο, σου δίνει την εντύπωση 'αρκετές σελίδες μαζεύτηκαν, το κλείνουμε..'
"Ήξερε πόσο προβλέψιμοι γίνονται οι άνθρωποι όποτε έμπαιναν στη μέση τα λεφτά. Κανείς δεν εξαιρείται από τον κανόνα όταν το ζήτημα είναι τα λεφτά. Όλοι θέλουν περισσότερα και κάνουν τα πάντα για να τα αποκτήσουν."
"Σε εκείνα τα μέρη οι περισσότεροι άντρες μετά τα τριάντα, τριανταπέντε τους, έδειχναν σχεδόν απαράδεκτοι, έτσι συντονισμένα όπως βαραιναν, έχαναν τα μαλλιά τους, μιλούσαν, σκέφτονταν και φέρονταν, αποκτώντας μέρα με τη μέρα εκείνο το πανομοιότυπο βλέμμα απάθειας που χαρακτηρίζει κάθε ικανοποιημένο με τον εαυτό του άτομο, έπρεπε να είσαι πολύ προσεκτικός μαζί τους αν δεν ήσουν όμοιός τους και τολμούσε να τους δείξεις ποιοι πραγματικά είναι."
"Όπως ο πλούτος, έτσι και η φτώχεια φωνάζει από μακριά δεν μασκαρεύεται με τίποτα."
"Οι νεκροί δεν είναι πιο αθώοι από τους ζωντανούς, το μόνο ελαφρυντικό τους είναι πως ότι κακό μπορούσαν να κάνουν το έκαναν, σε αντίθεση με τους ζωντανούς που θεωρούν δικαίωμά τους να συνεχίσουν τη δουλειά μέχρι να μη μείνει τίποτα να αφανήσουν οι επόμενοι."
"Είχε χάσει την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους, δεν επέτρεπε πλέον στον εαυτό του να παριστάνει πώς αγαπά όλη την ανθρωπότητα μόνο και μόνο επειδή αποτελούνταν από ανθρώπους, ανεξάρτητα τι ήταν ο καθένας από αυτούς."
"Ίσως έτσι να συνέβαινε με όλους τους νεκρούς. Αποκομμένοι πια από τη συνείδησή τους, ελεύθεροι από τον τρόπο που ήθελαν να δείχνουν όσο ήταν ζωντανοί, οι νεκροί μπορεί να αποκτούσαν επιτέλους την πραγματική τους όψη. Έδειχναν όπως πραγματικά ήταν."