Ali Np's Reviews > جوانی

پنج رفیق که هرکدام به میانسالی رسیده و زندگی همگی‌شان با دریا گره‌خورده دور میز نشسته‌اند. درحالی‌که صورت‌هاشان روی لیوان‌های شراب قرمز منعکس می‌شود و بطری دست‌به‌دست می‌شود. مارلو خاطره‌ای تعریف می‌کند از بیست‌و‌دوسال قبل، زمانی که تنها بیست‌سال داشت و برای اولین‌بار کمک‌ناخدا شده‌ بود.
زمانی که جوان بود.

تجربهٔ مارلوی جوان از اولین سفر دریایی‌اش با کشتی جودا بی‌شباهت نیست به زندگی ما که جوانی‌مان را در این جغرافیا گذرانده‌ایم.

مارلوی کمک‌ناخدا نسبت به سایر ملوانان سن کمتری دارد. پس مجبور است بیش از توان خود تلاش کند. تا خودش را به ناخدا، به دیگران و مهم‌تر از همه به خودش ثابت کند. ثابت کند که ضعیف نیست. ما نیز با رقابت‌های نابرابر ناآشنا نیستیم.

جملهٔ «یا انجامش بده یا بمیر» با حروف طلایی بزرگ روی بدنهٔ قدیمی و زخمیِ کشتی جودا که مارلو برای غرق‌نشدن آن سگ‌دو می‌زند، حک شده است. این جمله نشان از روزهای اوج جوداست. اما مارلو آن‌روزها را ندیده. ما نیز روز‌های شادابی این خاک را ندیده‌ایم. ما فقط رنج و اشک را تجربه کرده‌ایم.

روزهایی بود که مارلو تمام روز مشغول خالی‌کردن آب کشتی بود. تا زنده بماند. روزهایی که از فرط تلاش دیگر به رسیدن اهمیت نمی‌دهی. اصلاً مقصد و هدفت را فراموش می‌کنی. انگار احساس خود را از دست داده‌ای. فقط باید زنده بمانی. یا انجامش بده یا بمیر.

با وجود تمام این‌ها، با وجود تمام تلاش‌هایت اما تو نمی‌توانی جبر را کنترل کنی. یک موج، یک طوفان، یک صخره، یک جنگ، یک تحریم، یک موشک می‌تواند تمام اندوخته‌ی تو را هیچ کند. شاید مجبور شوی مانند مارلو به بقایای متلاشی‌شدهٔ زحمت‌هایت خیره شوی.

مارلو خودش را به آب نیانداخت. می‌توانست اما تسلیم نشد. مارلو رسید. خسته شد اما رسید. مارلو بعد از بیست‌دو‌سال این خاطرات سخت را با لذت تعریف می‌کند. باشد که ما نیز روزی جام‌هایمان را به سلامتی روزهای سختی که گذرانده‌ایم بالا ببریم. به سلامتی روزهایی که جوان بودیم.

🥂