Roula's Reviews > Οι Αργοναύτες

"το τελευταίο μας βράδυ στο Σερατον, τρώμε στο απίστευτα υπερεκτιμημένο" χαλαρό μεξικανικο" του ξενοδοχείου, το Dos Caminos. Εσύ περνάς για άντρας, εγώ για εγκυος. Ο σερβιτόρος μας μιλά με εύθυμο τρόπο για την οικογένεια του, εκφράζει χαρά για τη δική μας. εξωτερικά μπορεί να έμοιαζε λες και το σώμα σου γινόταν όλο και περισσότερο αρσενικό, το δικό μου όλο και περισσότερο θηλυκό. Αλλά μέσα μας δε νοιωθαμε έτσι. Εσωτερικά ήμασταν δύο ανθρώπινα ζώα που υφίστανται μεταμορφώσεις ο ένας δίπλα στον άλλο, που γινομασταν ελεύθερα μάρτυρες αυτής της αλλαγής του άλλου. Με άλλα λόγια μεγάλων αμέ. "

Το βιβλίο αυτό μου χάρισε μια υπέροχη αναγνωστική εμπειρία.
Μια ακόμη έκπληξη πολύ ευχάριστη, σχετικά με το ότι ακόμη υπάρχει πρωτοτυπία, φρεσκάδα και γνησιότητα μέσα σε ατελείωτους τίτλους βιβλίων. Η Νέλσον μας ανοίγει την ψυχή και το μυαλό της σχετικά με τα πιστευω της σε ότι αφορά στο να είσαι μητέρα, συγγραφέας, γυναίκα, άνθρωπος. Τόσο μέσα από τις δικές της σκέψεις, όσο και μέσα από αυτές αγαπημένων της συγγραφέων, φιλοσόφων και ανθρώπων που την επηρέασαν στον τρόπο σκέψης της, διάβασα μερικές ιδέες που πραγματικά με έβαλαν σε σκέψεις, αλλά κυρίως με έκαναν να δω τον κόσμο μέσα από ένα άλλο πρίσμα, διαφορετικό. Κι αυτό γιατί η Νέλσον είναι παντρεμένη με έναν  άντρα που γεννήθηκε γυναίκα και ορίζουν τους εαυτούς τους ως queer ζευγάρι. Είναι βιβλίο βαθιά ειλικρινές, συγκινητικό, Αληθινό, που μας δείχνει πως είμαστε όλοι αργοναύτες, ταξιδιώτες που αλλαζουν μορφή, σώμα, αλλά όλοι έχουν τον ίδιο τελικό προορισμό, να βρουν τον εαυτό τους.

"ποτέ δεν έχω νιώσει έτσι αλλά εγώ έγινα μαμά αρκετά μεγάλη. Είχα σχεδόν τέσσερις δεκαετίες για να γίνω ο εαυτός μου προτού πειραματιστώ με την εκμηδενιση μου."


"Άστον, για το θεο, να στριφογυριζει μέσα στο σάκο του, σκεφτόμουν, διπλωνοντας βλοσυρη τα γενετήσια  τριπτυχα στο πορτοφόλι μου,βδομαδα τη βδομάδα. Άστον να αγνοεί - για πρώτη και ίσως τελευταία φορά--το καθήκον να επιτελεί έναν εαυτό για τους άλλους, το γεγονός ότι αναπτυσομαστε, ακόμη και μέσα στη μήτρα, ανταποκρινομενοι σε μια ροή προβολών και αντανακλασεων που εξοστρακιζονται πάνω μας. Τελικά αποκαλούμε αυτή τη χιονομπαλα, εαυτό (Αργώ). "